"ตังเมเป็นอะไรลูก" เอรินถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยเมื่อสังเกตเห็นตังเมทำสีหน้าเหยเกขณะตักข้าวต้มเข้าปาก ทุกสายตาจับจ้องที่เธอเพียงคนเดียว แม้แต่ไฟที่ยังขุ่นเคืองก็อดชำเลืองมองด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
"เออ....." ตังเมอ้ำอึ้งไม่ยอมบอกว่าตนเป็นอะไร
"เจ็บปากเหรอ ขอน้าดูหน่อย" ยี่หวาสำรวจริมฝีปากของตังเมด้วยความห่วงใยไม่ต่างจากเอรินหรือทุกๆ คน
"หนูไม่เป็นไรค่ะ"
"ปากแตกขนาดนี้ยังจะบอกไม่เป็นอะไรอีก ไปโดนอะไรมา" ริมฝีปากล่างของตังเมปริแตก มีรอยช้ำเหมือนเลือดคลั่ง
"หนูเผลอกัดปากตัวเองค่ะ"
"วันหลังก็ระวังหน่อยนะตังเม"
"ค่ะคุณภู"
"ไฟไปบ้านคุณทวดบอกพี่พยาบาลให้หยิบยามาให้พี่ตังเม"
"ไม่เป็นไรค่ะคุณภีม แค่นิดเดียวเอง"
"ไม่นิดนะตังเม ต้องเผลอขนาดไหนถึงกัดแรงจนเป็นแผลเกือบทั้งริมฝีปากล่าง ฉันว่าไปให้หมอดูหน่อยดีกว่า เกิดติดเชื้อขึ้นมาจะไปกันใหญ่"
"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกค่ะคุณยี่หวา เดี๋ยวหนูไปเอายามา
