"เมจังเอากระจกมาทำไม" ตังเมยื่นกระจกไปตรงหน้าหนุ่มน้อยแสนงอนที่นั่งอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งก็จับมือเล็กๆ ของเด็กน้อยที่เปรียบเสมือนเงาสะท้อนของไฟในวัยเดียวกัน
"พี่อยากจะบอกคุณไฟว่าคุณเรียวน่ะเหมือนคุณไฟตอนตัวเท่านี้เลย แล้วคุณไฟเองไม่ใช่เหรอที่สอนให้คุณเรียวพูดแบบนี้ สอนให้อ้อนทุกคนแบบนี้ แล้วจะงอนทำไมคะ"
"ทำไมพี่ไฟต้องงอนเยียวด้วย ปู้ชายเค้าไม่งอนกังหยอก พี่ไฟเคยบอก เยียวจำได้ ต้องแมงๆ ฉิ ถึงจะยอด" ไฟรู้สึกเหมือนถูกเด็กน้อยตอกหน้าหงายด้วยถ้อยคำที่ตนเป็นคนพร่ำสอน จริงอย่างที่ตังเมพูด เรียวเหมือนเขา เพราะเขาเป็นคนสอน และเล่นคลุกคลีกันมาตลอด ตอนที่เรียวยังพูดไม่ได้ เขาก็ไม่เคยแสดงความหวงแหนตังเม ไม่เคยแย่งชิงความสนใจจากตังเม ไม่เคยอยากเป็นที่หนึ่งในสายตาเธอ แต่พอเรียวพูดได้ เขาก็เริ่มออกอาการหวงตังเม ทั้งที่เรียวยังไม่ประสีประสา และอายุเพียงสามขวบเท่านั้น
"พี่ไม่ได้งอนซะหน่อย พี่แค่อยาก
