"เมจังนั่งไฟ"
"แต่พี่อยากนั่งกับคุณเพลง"
"แมะ เมจังไม่นั่งไฟ ...ป้อ เมจังไม่นั่งไฟ ...ปู่ เมจังไม่นั่งไฟ ...ย่า เมจังไม่นั่งไฟ ...ภิง อาภิง เมจังไม่นั่งไฟ ...ยัง อายัง เมจังไม่นั่งไฟ ...เปง เปงไม่นั่งเมจังนะ เมจังนั่งไฟนะ เปงไม่นั่งเมจัง ...อายัง เมจังไม่นั่งไฟ ...อาภิง เมจัง..." ไฟกระพริบตาปริบๆ บีบน้ำตาให้คลอเบ้า ฟ้องทุกคนว่าตังเมไม่ยอมนั่งกับตนเอง บอกเพลงว่าไม่ให้นั่งกับตังเม ก่อนจะวนกลับไปฟ้องทุกคนอีกครั้ง จนในที่สุดตังเมก็ต้องยอมนั่งกับไฟด้วยความอ่อนใจ
"พี่นั่งกับคุณไฟก็ได้" ตังเมหน้าง้ำงอทำแก้มพองลม
"ยักเมจัง มาๆ มานั่งไฟ ...มาๆ จุ๊บๆ จุ๊บกังนะ จุ๊บๆ ไฟทำ ไฟโต๊ด เป่าปู้ๆ จุ๊บๆ" ไฟยิ้มกริ่มเดินมาจับมือตังเมให้ไปนั่งด้วยกัน ตังเมอุ้มไฟขึ้นไปนั่งบนที่นั่งริมหน้าต่าง พอตังเมนั่งไฟก็ลุกขึ้นยืนบนเบาะแล้วจูบตังเมไปทั่วทั้งใบหน้า แก้มทั้งสองข้าง หน้าผาก ปลายจมูก ริมฝีปาก จนมาถึงคางที่มี
