คนตัวบางลืมตาตื่นอย่างยากลำบาก ถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดที่โดนปลุก ทั้งที่ร่างกายแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แถมยังปวดร้าวระบมจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว
“ดาว ตื่นมากินยาก่อน เธอเป็นไข้”
เธอขยับตัวลุกขึ้นมานั่งกินยาตามที่เขาบอก แต่ก็ต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อจุดอ่อนไหวโดนเสียดสี
“เจ็บเหรอ ให้ฉันดูหน่อย”
“อื้อ ไม่ต้องค่ะ”
“ไม่ดูก็ไม่ดู แต่กินยาก่อน เมื่อคืนเธอได้กินยาคุมหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ ยาอยู่ที่ลิ้นชักข้างเตียง”
“ฉันเอามาให้แล้ว”
เมื่อกินยาทุกอย่างตามที่เขาจัดให้เสร็จ เขาก็เช็ดตัวลดอุณหภูมิให้เธอ ทั้งยังเช็ดทำความสะอาดจุดนั้นให้อีกต่างหาก ไม่นาน เธอกับเขาก็นอนกอดกันเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความอ่อนเพลียกันอีกรอบ
แต่แล้วเขากลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีตอนประมาณบ่ายสองโมง เมื่อพ่อของเขาโทรเข้ามาหา ทั้งที่ปกติถ้าไม่มีธุระด่วน แทบจะไม่โทรหากันเลย
“ครับ พ่อ”
เขารับสายอย่างงัวเงีย ทั้งง่วง ทั้งหมดพ
