สองอาทิตย์ถัดมา อลินย้ายมาอยู่ที่บ้านของเธอกับลูกปลาและพ่อของลูกก็ติดสอยห้อยตามมาด้วย ตั้งแต่เสี่ยตามหาลูกเจอเขาไม่เคยอยู่ห่างจากลูกปลานอกจากเวลาที่ลูกปลาไปโรงเรียน ช่วงที่ลูกสาวไปเรียน เสี่ยก็พาตัวเองมาอยู่กับอลินที่ร้านดอกไม้
“คุณทำไมไม่กลับไปรอลูกอยู่บ้านคะ มาอยู่ที่ร้านแบบนี้ลูกค้าไม่กล้าเข้าร้านลินนะ” อลินถามเสี่ยปอร์ เธอถามคำนี้แทบทุกวันแต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร มันน่าโมโหตรงที่เขาขนโต๊ะทำงาน อุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์ เครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่างเข้ามาไว้ที่ร้านขายดอกไม้ ทำให้พื้นที่คับแคบมากกว่าเดิม ไหนจะลูกน้องยืนคุมในร้านนอกร้าน เขาไม่รู้ตัวหรือไงว่ากำลังทำตัวให้เป็นจุดสนใจ จากที่ไม่มีคนสนใจอีกหน่อยคงพากันสงสัย
“ไม่มีคนเข้าเดี๋ยวผมเหมาเอง”
“คุณ...”
“ปิดร้านดีไหม ไม่ต้องทำงานก็ได้”
“อย่าทำเหมือนลินยังเป็นเด็กเสี่ยอยู่ได้ไหม แล้วนี่ไม่คิดกลับไปหาภรรยาบ้างเหรอคะ เสี่ยจะไปก็ไปได้ทันทีนะ
