“อาลัยอาวรณ์ขนาดนั้นก็ยกลูกให้ผมสิ แล้วก็ไปรักกันให้พอ ผมแถมเงินให้คุณไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยเลยเอาไหม” เพราะเห็นสายตาที่อลินมองตามไอ้คนนั้นทำให้ปกรณ์นึกฉุน เขาจะพูดแดกดันเธอ
อลินช้อนตามอง ทอดถอนหายใจและเดินออกมารอนอกร้าน รอเสี่ยออกมาแล้วค่อยปิดประตู
“ทำไมไม่ตอบ” เสี่ยกระฟัดกระเฟียดเดินออกมาจากร้านและทำหน้าบึ้งตึง
“ลินต้องพูดอะไรคะ ยังไงลินก็ไม่ทิ้งลูก แล้วเราจะทะเลาะกันทำไม วันนี้ลินเหนื่อยไม่อยากจะทะเลาะ” อลินใส่กุญแจปิดร้าน เดินเข้ามานั่งในรถตู้ของเสี่ย
“ดื้อดึง” เสี่ยตามเข้ามานั่งที่เบาะข้าง ๆ
“...” อลินไม่ต่อปากต่อคำ หันหน้ามองทางอื่นวันนี้ใจเธอช้ำเกินกว่าจะทะเลาะกับพ่อของลูก
เมื่อเห็นว่าอลินไม่พูดด้วยทั้งยังดูเศร้าหมองเสี่ยจึงหันมองใบหน้าด้านข้าง นั่งมองเงียบ ๆ รู้จักอลินมาก็ตั้งหลายปี นับตั้งแต่ได้เธอมาอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าจะเกิดปัญหาอะไรเธอมักเล่าให้ฟังและเสี่ยก็จะคอยปลอบใจเสมอ
