เดฟโรซ์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของเดซี่ จ้องหน้าเขม็งในสายตาสีน้ำตาลสีเดียวกับเฟเบียนนั้นไม่มีร่องรอยผ่อนปรนเลยแม้แต่นิดเดียว
“และต่อให้คุณคุกเข่าตรงหน้าผมตอนนี้... ผมก็ไม่มีทางช่วยมัน”
“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะเดฟ... เฟบบี้... เฟบบี้เขาเป็น...”
“มันจะเป็นใคร เป็นอะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้มันกำลังจะลงนรกแล้ว ส่วนคุณก็ไปให้พ้นหน้าผมเสียทีเดซี่ เพราะผมชักจะขยะแขยงคุณขึ้นมาตงิดๆ เสียแล้วสิ”
“ไม่... เดฟ... คุณต้องฟังฉันนะ... เฟบบี้ไม่ใช่ลูกของโรเบิร์ต!”
ชายชราหยุดหัวเราะและหันหน้ามาจ้องมองคนพูดเขม็ง จ้องนานทีเดียวก่อนจะหัวเราะเยาะออกมา “นี่อย่าบอกนะว่านอกจากผมแล้ว คุณยังไปมั่วกับผู้ชายคนอื่นอีก คุณนี่สำส่อนได้ใจจริงๆ เลยเดซี่ ผมไม่น่ารักคุณเลย...”
“คุณจะด่าฉันยังไงก็ช่างเดฟ... แต่... แต่คุณต้องฟังฉันก่อน ต้องฟัง!”
“ผมไม่ฟัง! และคุณบังคับผมไม่ได้แล้วเดซี่ คุณไม่มีอิทธิพลกับผมอีกต่อไปแล้ว” เดฟโรซ
