ลัลนาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าผู้ชายที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าเนี่ยจะเป็นพี่ชายของตัวเอง หล่อนยืนนิ่ง ยืนอึ้งด้วยความตกใจ และพอได้สติก็หันไปร้องถามรปภ. ถึงรถพยาบาลที่ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะมาสักที
“พี่ลิขิต... ทำไมพี่ถึงเป็นแบบนี้”
หญิงสาวรีบเข้าไปประคองพี่ชายเอาไว้ น้ำตาแห่งความทุกข์ใจไหลพรากออกมาอาบแก้ม แม้ว่าลิขิตจะเลวระยำกับหล่อนแค่ไหน แต่ยังไงซะลิขิตก็คือพี่ชาย พี่ชายที่หล่อนไม่สามารถยืนมองให้เขาตายไปต่อหน้าต่อตาได้
“สวย... พี่ขอโทษ...”
ลิขิตยกมือเปื้อนเลือดของตัวเองขึ้นลูบใบหน้าของน้องสาวแผ่วเบา เขามองหล่อนด้วยความสำนึกผิด น้ำตาแห่งความละอายใจไหลพรากออกมาไม่หยุด
“พี่มันเลว...”
“อย่าพึ่งพูดตอนนี้เลยค่ะพี่ลิขิต... อย่าพึ่งพูดอะไรเลย พี่ต้องไปหาหมอ”
“แต่คนอย่างพี่มันสมควรตาย...”
ลัลนาส่ายหน้าปฏิเสธในสิ่งที่พี่ชายกำลังพล่ามออกมา น้ำตาไหลพรากไม่หยุด “พวกมันทำพี่ใช่ไหมพี่
