เดซี่สะอื้นไห้ออกมา หล่อนกัดปากแน่นจนเจ็บระบม “ใช่ แม่มันเลว แม่มันใจง่าย แต่ตอนนี้แม่สำนึกผิดแล้ว... แม่ขอโทษนะเฟบบี้... แม่ขอโทษ...”
“มันสายเกินไปแล้วล่ะครับ... ผมรับไม่ได้กับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น และผมจะไม่กลับมาเยี่ยมไอ้บ้านนรกเนี่ยอีก แม้ว่าแม่จะสร้างข่าวลวงว่าตัวเองเจ็บหนักอีกกี่ครั้งก็ตาม” ชายหนุ่มทิ้งวาจาเลือดเย็นใส่หน้าบุพการีจากนั้นก็ก้าวยาวๆ ผ่านไปทันที เดซี่วิ่งตามด้วยน้ำตานองหน้า
“โอเค... แม่รู้แล้วล่ะว่ายังไงซะชาตินี้เฟบบี้ก็จะไม่มีทางให้อภัยผู้หญิงสำส่อนแบบแม่อีก แต่...”
ผู้เป็นมารดาตามไปคว้าท่อนแขนของบุตรชายเอาไว้ เฟเบียนหยุดเดิน เขาหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมๆ กับแกะมือของผู้เป็นแม่ออกจากเนื้อตัวของตัวเองทันทีด้วยท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์
“แม่มีบางอย่างอยากเตือนลูก เฟบบี้...”
“ผมดูแลตัวเองได้ ก็เหมือนๆ กับที่ดูแลตัวเองมาเป็นสิบๆ ปีนั่นแหละครับ ดังนั้นอย่าห่วงผมเลย...”
คำประ
