“ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ...”
เสียงของเฟรดเดอริกคนสนิทของเฟเบียนดังขึ้นด้านหลังทันที เมื่อแผ่นหลังของเฟเบียนหายลับไปจากสายตา ลัลนายกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งก่อนจะกัดฟันหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง แล้วก็ได้เห็นร่องรอยความเป็นอริในสายตาของคู่สนทนาชัดเจน หล่อนหน้าซีดเผือดก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยสุ่มเสียงสั่นสะท้าน
“มี... อะไรหรือคะ...”
“ผมอยากให้คุณไปจากที่นี่ซะ ไปให้ไกลจากเจ้านายของผม...” เฟรดเดอริกไม่คิดจะอ้อมค้อมใดๆ เลย เขาจ้องหน้าสาวน้อยที่ดวงหน้ายังเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเขม็ง ตอนแรกเขาไม่สนใจหรอกว่าเฟเบียนจะรักใครชอบใคร แต่ตอนนี้เขามองเห็นหายนะลูกใหญ่เชียวแหละหากข้างกายของเฟเบียนยังมีผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างๆ
“ฉัน... ฉันไม่อยากไปไหน...”
“แต่คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือครับว่าคุณทำให้เจ้านายของผมย่ำแย่แค่ไหน”
ภาพที่เฟเบียนคุกเข่าอ้อนวอนเพื่อช่วยเหลือหล่อนมันทำให้ลัลนาร่ำไห้ออกมาอีก หญิงสาวกัดปากแน่นด
