หนุ่มหล่อแค่นยิ้มหยัน จ้องมองด้วยสายตาดุดัน “ที่ฉันช่วยเธอมันก็แค่มนุษยธรรมเท่านั้น ไม่มีความรู้สึกมาเกี่ยวข้อง ดังนั้นไม่ต้องมาพูดเอาใจฉันแบบนี้หรอกลัลนา...”
ลัลนาน้ำตาไหลพราก เจ็บปวดกับคำพูดไม่แยแสของเขายิ่งนัก แต่ไม่ว่าเขาจะช่วยหล่อนด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม จะด้วยความรัก หรือจะด้วยมนุษยธรรมอย่างที่เขาพ่นใส่หน้า แต่กระนั้นหล่อนก็ต้องตอบแทนเขาอยู่ดี ตอบแทนเขาก่อนที่จะต้องเดินจากเขาไป
“สวยไม่ได้โกหก... สวยรักคุณจริงๆ”
หล่อนไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เฟเบียนกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะทั้งสีหน้าและแววตาของเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาเลย หล่อนเห็นเขานิ่งเงียบไปนานก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนโซฟา ความเงียบงันยังเกาะกินไปทั่วทั้งห้องอย่างอำมหิต และก็เป็นหล่อนเองที่เลือกจะทำลายความสงัดนั้นลง
“สวยจะทำแผลให้...”
หล่อนเดินเข้าไปคุกเข่าอยู่ข้างๆ คว้ามือหนาที่ยังมีเลือดสีแดงสดไหลออกมาขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แต่หล่อนยังไ
