11:15 น.
พรึบ!
“มึงจะรีบไปไหนวะตะวันอาจารย์ยังไม่ออกเลย” ไผ่กระซิบกระซาบถามเพื่อนที่นั่งเรียนอยู่ดี ๆ ก็ลุกออกจากห้องไปอย่างงั้น
“กูรีบไปหาน้อง“
“เอ้า งั้นกูไปด้วยดิวะ” ไผ่ลุกตามเพื่อนออกไปธันวาเองก็ต้องลุกออกไปแบบงงๆ อาจารย์ที่ยืนสอนอยู่หน้าห้องไม่กล้าที่จะเอ่ยเรียกเพราะเขาคือลูกชายหุ้นส่วนใหญ่คนใหม่ของมหาลัยซึ่งจะเข้ามามีบทบาทสำคัญและจะปรับเปลี่ยนการบริหารใหม่ทั้งหมดทั้งคณะอาจารย์และนักศึกษา
สองเท้าหนาสาวเท้าเร็ว ๆ มายังห้องเรียนของน้องเขามายืนกอดอกมองน้องอยู่นอกห้องจนอาจารย์สาวที่กำลังสอนอยู่รู้สึกกดดัน
“เอาละค่ะวันนี้พอกันแค่นี้แต่อย่าลืมกลับไปท่องกฎหมายเตรียมตัวมาสอบเก็บคะแนนวันมะรื้นนี้นะคะวันนี้เชิญทุกคนไปพักได้ค่ะ” ตะวันสาวเท้าเข้าไปหาน้องในห้องเรียนทั้งที่อาจารย์ยังเก็บอุปกรณ์การสอนไม่เสร็จเลย
“พี่ตะวันใช้สิทธิ์ลูกผู้บริหารมากดดันอาจารย์เหรอคะ” น้องเอ่ยถามในขณะที่คนพี่ก้มลง
