ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง
เหมรถเข้ามาในมหาลัยน้ำอิงเอาแต่มองไปด้านหน้าด้วยความตื่นเต้นก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะต้องเบิกกว้างขึ้นเมื่อมองไปยังตึกเรียนคณะนิติศาสตร์
“เขามีงานอะไรเหรอคะ” น้ำอิงหันไปถามคนพี่หลังจากเห็นลูกโป่งมากมายประดับประดาไว้ที่อาคารเรียนและทางเดินทั้งตึกนิติศาสตร์และตึกวิศวะเธอไม่มาเรียนหลายวันและมือถือก็ไม่ได้เล่นเลยเขามีงานอะไรกัน
“พี่ก็ไม่รู้ครับ” ตะวันตอบน้องเขาก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมมันมีลูกโป่งเยอะแยะไปหมดทั้งสองมองไปยังตึกเรียนด้วยความไม่เข้าใจก่อนที่เหมจะขับรถไปจอดยังหน้าตึกคณะนิติศาสตร์
ตะวันอุ้มน้องลงจากรถให้มานั่งลงบนวิลแชร์วันนี้เธอจะต้องใช้วิลแชร์ในการดำรงชีวิตครั้งแรก
“แปลก ๆ ดีนะคะ” เธอเอ่ยพูดขึ้นมันไม่ชินและรู้สึกแปลกตัวเองมาก
“ให้พี่อุ้มไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำอิงนั่งได้เดี๋ยวก็ชิน”
“อดทนนะที่รักพี่จะไม่ให้ที่รักนั่งแบบนี้นานหรอกคนเก่งของพี่ต้องหาย” ตะวัน
