บทที่ 30 แผนการ

ทั้ง 3 นั่งดื่มกันไปปรึกษาหารือกันไปจนดึก ก่อนที่ไผ่จะนึกแผนอะไรขึ้นมาได้ “ตะวันมึงกินเยอะๆให้เมาดิวะแล้วเดี๋ยวกูโทรเรียกน้องน้ำอิงมาให้มึงเอง บอกมึงเมาจนไปไม่รอดดีไหมวะ” ไผ่วางแก้วในมือลงและเอ่ยถามเพื่อน “โง่..อีกแล้วไอ้สัส! เขาคงจะมาหรอก“ ธันวาได้แต่ส่ายหน้าให้กับความคิดโง่ๆของไผ่เขามั่นใจว่าแผนนี้ไม่ได้ผลอย่างแน่นอน ”ลองก่อนไงวะเผื่อน้องเขามามึงก็แกล้งๆเมาแล้วปล้ำอีกแม่งเลย“ ไผ่บอกเพื่อนยิ้มๆ ก่อนที่จะทนต่อความอยากรู้ของตัวเองไม่ไหว ”เอาโทรศัพท์มึงมากูลองโทรเลยถ้าเขารับแสดงว่าเขาก็รอสายมึงอยู่“ ตะวันยึกยักอยู่สักพักไม่ใช่ไม่อยากให้เพื่อนโทรแต่เขากลัวที่จะเสียความรู้สึกมากกว่า หากโทรไปติดต่อไม่ได้แล้วหรือปลายสายไม่รับสายเขาคงเสียใจ ”กลัวเหรอวะ“ ธันวาหันไปถามตะวันเมื่อเห็นอาการของเพื่อน ตะวันเปลี่ยนไปมากจากคนที่ไม่เคยเกรงกลัวใคร ไม่เคยไว้หน้าใครวันนี้เพื่อนเขากลับกลัวความเจ็บปวด