แคลอรีน่ายังคงแต่งตัวภูมิฐานเหมาะสมกับฐานะได้สมกับเป็นมารดาของนักธุรกิจพันล้านเช่นเดิม
วรันธารายืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูร้านกาแฟ ความจริงหล่อนไม่ควรจะมาพบกับผู้หญิงคนนี้อีก ผู้หญิงที่ไม่เคยหยิบยื่นมิตรไมตรีใดๆ ให้กับหล่อนเลย
หล่อนควรจะกลับ...
วรันธาราหมุนตัวหันหลังจะเดินออกไป แต่เสียงของแคลอรีน่าดังขึ้นเสียก่อน
“ได้โปรดอยู่คุยกับฉันก่อนเถอะ วรันธารา”
น้ำเสียงคุ้นหูแต่อ่อนโยนจนวรันธาราต้องหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้าอีกครั้งด้วยความแคลงใจ
“คือฉัน...”
แคลอรีน่าลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้ามาหา สองสตรีต่างวัยสบประสานสายตากัน
ไม่เหลือความเป็นอริร้ายในดวงตาของหญิงสูงวัยตรงหน้าอีกแล้ว วรันธารากะพริบตาหลายครั้ง เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ รอยยิ้มเป็นมิตรก็เกลื่อนใบหน้าของแคลอรีน่า
นี่มัน... นี่มันอะไรกัน?
“คุณแคลอรีน่า”
“พอจะมีเวลาให้ฉันสักสิบนาทีหรือเปล่า แต่ถ้ามันม
