วรันธาราเดินเหงาๆ เข้ามาในออฟฟิศ สมอง ยังคงหมกมุ่นอยู่เควินตลอดเวลา
เขาหายออกไปจากห้องหรูในโรงแรมอย่างไร้ร่องรอย หล่อนจำได้ว่าตัวเองก้าวออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นแม้แต่เหงาของเขาเสียแล้ว หล่อนควรจะดีใจที่ไม่ต้องพบต้องเจอกับผู้ชายใจร้ายคนนี้อีก แต่... แต่กลับรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน
เขาคงแค่ผ่านมา... และก็ผ่านไปเท่านั้น...
“น้องธาร... เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม พี่ขอโทษ เพราะพี่เองทำให้น้องธารต้องเจอกับชะตากรรมเช่นนั้น” เสียงพี่ปริมหัวหน้างานดังขึ้นด้านหลัง หล่อนรีบหันไปเผชิญหน้าด้วยความประหลาดใจ
“พี่ปริม... หมายถึงอะไรคะ”
“โถ... น้องธาร ดูสิสภาพบอบช้ำเหลือเกิน เพราะพี่แท้ๆ เลย”
เอาแล้วไง หล่อนงงมากยิ่งขึ้นไปอีก
“พี่ปริมพูดอะไรคะ ธารไม่เห็นเข้าใจเลย” หล่อนถามออกไป แต่คู่สนทนากลับคว้ามือของหล่อนไปกุมเอาไว้ พลางมองด้วยความสงสัย
“ก็เรื่องเมื่อคืนยังไงล่ะจ๊ะ”
“ระ เรื่องเมื่อคืน...?” คร
