“อืมมม์ ใช่ครับ แต่งงาน” เควินยิ้มกริ่ม ในขณะที่วรันธารากำลังมึนงงสับสน
“ใคร...? ใครแต่งกับใครคะ”
“ก็คุณกับผมยังไงล่ะ ในเมื่อเราเป็นผัวเป็นเมียกันแล้ว เราก็ต้องแต่งงานกันสิครับ หรือว่าคุณจะปฏิเสธผม”
“นี่... นี่คุณกำลังขอฉันแต่งงานหรือคะ”
เควินอมยิ้ม และหยิบแหวนเพชรเม็ดงามออกมาจากกล่องกำมะหยี่จากนั้นก็สวมใส่นิ้วนางข้างซ้ายให้กับวรันธาราทันที โดยที่หญิงสาวยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ
“คุณรับแหวนของผมไปแล้ว ห้ามเบี้ยวเชียวนะ”
“ฉัน... ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะคะ”
“ผมไม่สนหรอก เพราะคุณใส่แหวนของผมแล้ว”
วรันธารายกมือข้างซ้ายของตัวเองขึ้นมาจ้องมอง และก็ได้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามบนนิ้วนางของตัวเอง ขนาดมันพอดีจนน่าตกใจยิ่งนัก
“คุณซื้อมันให้ฉัน...?”
“ใช่... ความจริงผมซื้อไว้นานแล้วล่ะ แต่ไม่มีโอกาสได้ให้”เควินก้มหน้าลงมาหา ดวงตาจับจ้องที่กลีบปากอิ่มอย่างกระหาย “ถ้าถอดเมื่อไหร่ ผมฆ่าคุณแน่”
แ
