09

คณินถอนหายใจอยู่หน้าห้องของคอนโดหรูผู้เป็นเจ้านายซึ่งพักหลังมานี้เรียกได้ว่าท่านรองประธานแทบจะทำงานเป็นบ้าเป็นหลังมากขึ้นกว่าเดิม สิงอยู่แค่บริษัทกับโรงพยาบาลที่มีคนรักของตัวเองนอนไม่ได้สติอยู่ หากไม่มีภรรยาในนามชายหนุ่มเพศทางเลือกจะไม่ว่าอะไร และเรื่องนี้มันคงจะทำให้เพลิงกัลป์นั้นเจ็บปวดจนทำอะไรไม่สมกับเป็นเจ้านายเขา นั่นคือการทิ้งให้คนตาบอดอยู่คนเดียวบ่อยครั้ง เขาที่หากตัดความเป็นเจ้านายลูกน้องออก อีกฝ่ายก็ไม่ได้ต่างอะไรจากการเป็นสหายกันจึงต้องรับหน้าที่นี้แทนอย่างเลี่ยงไม่ได้ “คุณขอจันทร์ นอนไปหรือยังครับ คณินเองนะครับ เอาข้าวมาส่งให้แล้วครับ” รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยเพราะมันเลยเวลามื้ออาหารเย็นของภรรยาเจ้านายมามากแล้ว แต่ติดตรงที่ได้รับมอบหมายงานด่วนเข้าแทรกจากท่านรองประธานจึงไม่สามารถมาทันเวลาปกติได้ ชายหนุ่มเพศทางเลือกต้องเป็นคนดูแลขอจันทร์ในตอนที่เพลิงกัลป์ติดธุระหรือมีงานด่วนตามคำสั่งของคุณหญิงกุลจิราอย่าได้ขาดตกบกพร่อง ซึ่งคณินเองก็เข้าใจในส่วนนี้ได้เป็นอย่างดี แต่ที่กะเทยแบบเขาไม่เข้าใจคือผู้เป็นเจ้านายนั้นไม่ได้ติดธุระหรืองานอะไรแต่เลือกจะไปดื่มแทนที่จะเอาเวลามาดูภรรยาที่มองไม่เห็น และคณินก็ไม่ได้เชื่อใจใครอื่นให้ขึ้นมาส่งข้าวน้ำให้หญิงสาวด้วยจึงต้องรับคำทำงานนอกเวลาเองเช่นในตอนนี้ ขอจันทร์เป็นคนน่ารักมากแท้ ๆ อย่างไรเจ้านายเขาถึงใจร้ายได้ลงคอนัก ทว่าพอลองนึกไปถึงต้นสายปลายเหตุก็พอจะเข้าใจได้บ้าง “สวัสดีค่ะคุณคณิน วันนี้ก็รบกวนอีกแล้วนะคะ” “โอ๊ย ไม่เป็นไรเลยค่า เอ่อ...” “พูดแบบที่ถนัดได้เลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ แค่คุณคณินซื้อข้าวมาให้ตลอดก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ” มือขาวพยายามเอื้อมออกไปข้างหน้าเพื่อจะรับมื้อเย็นที่เลขาของสามีเอามาส่งให้ ความจริงเธอคุยผ่านทางโทรศัพท์ที่เพิ่งได้มาไม่นานแล้วว่าไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่าย แต่เพื่อนอย่างอิงดาวเองก็ยังไม่ว่างมาเจอกันเลยจบอย่างที่เห็น ส่วนผู้ชายคนนั้นขอจันทร์เองก็ไม่ได้ยินเสียงเขามานานวันแล้ว “ไม่ต้องครับ ๆ เดี๋ยวผมไปจัดใส่จานให้ คุณขอจันทร์ไปนั่งรอเถอะครับ” “งั้นขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวใช้ไม้เท้าคนตาบอดพาตัวเองมานั่งลงบนโซฟาตามที่เลขาเพลิงกัลป์บอก ยังดีที่เริ่มชินกับทุกอย่างภายในห้องกว้างโล่ง ๆ นี้แล้ว ไม่เช่นนั้นขอจันทร์คงจะลำบากเป็นอย่างมากในตอนที่สามีไม่ได้เข้ามาดูความเป็นอยู่ มันก็น่าเบื่อหน่ายไม่น้อยเพราะเธอนั้นเหมือนเป็นแค่นกน้อยในกรงทองซึ่งไม่ได้รับอิสระอะไรเลย “มาแล้วค้าบ ได้ยินจากคุณหญิงว่าคุณขอจันทร์ชอบทานอาหารญี่ปุ่น วันนี้สุดสัปดาห์ผมเลยจัดให้ชุดใหญ่ไปเลยครับ” “พรุ่งนี้หยุดเหรอคะ งั้นวันนี้ก็วันศุกร์แล้วใช่หรือเปล่า” “ครับ หลายคนคงจะออกท่องราตรีแบบไม่นอนกัน” “รวมถึงเขาด้วยเหรอคะ” “เอ่อ... ผมก็เองก็ไม่แน่ใจเลยครับ เชิญคุณขอจันทร์ทานข้าวก่อนเถอะครับ เดี๋ยวจะปวดท้องเอา แล้วกะเทยคนนี้จะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าคุณขอจันทร์จะทานเสร็จเอง!” “ทำไมลงไปนั่งที่พื้นละคะ” “หือ รู้ได้ยังไงครับ ว่าผมนั่งที่พื้น” “ไม่ได้รู้สึกว่าคุณคณินนั่งตรงข้ามกันเลยค่ะ แล้วอีกอย่างเสียงก็อยู่ต่ำกว่า” รูป รส กลิ่น เสียง แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนนั้นสัมผัสได้โดยตรง ทว่าผิดกับคนที่ดวงตามองไม่เห็นเช่นเธอซึ่งสามารถรับรู้สามอย่างหลังได้เร็วกว่า “เก่งมากเลยนะครับ แต่ผมนั่งตรงนี้ดีกว่า ทำตัวเสมอเจ้านายไม่ดีเท่าไหร่ครับ” “เขาเป็นเจ้านายคุณคณินก็จริงค่ะ แต่อย่านับรวมขอจันทร์คนนี้ไปด้วยเลย เพราะคงจะศักดิ์ต่ำกว่าคุณคณินเยอะ น่าจะเรียกว่าเชลยละมั้งคะ” “คุณขอจันทร์...” ชายหนุ่มหัวเราะออกมาตามที่อีกฝ่ายพูดทีเล่นทีจริง ทั้งยังคิดตามแล้วว่าท่านรองประธานก็ทำจริงดั่งที่อีกคนว่า และเขาเองก็ไม่รู้ด้วยว่าต้องสงสารใครก่อนในเมื่อเรื่องทุกอย่างมันออกมาเป็นแบบนี้ คงทำได้แค่ภาวนาขอให้มันผ่านพ้นไปด้วยดี ให้ทุกคนสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติดั่งที่ควรจะเป็น “ไปจำมาจากไหนครับ” “พี่เลี้ยงคนเก่าเขาชอบเปิดซีรีส์ให้ฟังค่ะ ตอนนั้นเลยไม่ค่อยเหงาเท่าไหร่ มีหลายอย่างให้ทำด้วย” “ขออนุญาตนะครับ ผมเคยได้ยินมาว่าคุณขอจันทร์สามารถวาดภาพได้ด้วย” “ค่ะ ฝึกมาหลายปีเลย แต่วาดได้แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละค่ะ ไม่ได้เก่งอะไร” “อยากเห็นเลยครับ ขนาดเป็นกะเทยตาดียังวาดรูปสู้เด็กอนุบาลไม่ได้เลยผมอะ” “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ขอจันทร์คิดว่าพี่เป็นคนเก่งมากเลยนะคะ ที่ทำงานกับคุณเพลิงกัลป์ได้ ขอจันทร์เรียกพี่ได้หรือเปล่าคะ” “ได้ครับ ถ้าตัดเรื่องความประสาทแดกออกไป คุณเพลิงกัลป์ก็เป็นคนเก่งจริง ๆ นั่นแหละครับ” เขาขยับอาหารให้เข้าไปใกล้หญิงสาวอีกนิดเพื่อที่จะบอกเธอว่าควรเริ่มทานอาหารได้แล้วเดี๋ยวจะทำให้อีกฝ่ายปวดท้องเอา แบบนั้นมีหวังคณินคนนี้คงจะได้โดนมารดาของท่านรองประธานสับเป็นชิ้น ๆ แน่ “ไม่ทานด้วยกันเหรอคะ” “ตามสบายเลยค่า แต่กะเทยของดื่มรอนิดหน่อยนะคะ พอดีได้เป็นของขวัญจากลูกค้ามาค่ะ ลาบปากอีคณินแล้ว” “ไวน์ อะไรแบบนั้นเหรอคะ ขอจันทร์ชิมด้วยได้ไหม...” เพลิงกัลป์ตัดสินใจกลับเข้าห้องมาในตอนเกือบจะเที่ยงคืน เขาไม่ใช่คนที่ไม่มีความรับผิดชอบทว่าหน้าที่ซึ่งต้องทำนั้นมันทำให้ชายหนุ่มสะอิดสะเอียนอยู่ภายในใจ ฉะนั้นหน้าที่การดูแลเอาใจใส่จึงตกเป็นของเลขาคนสนิทไปโดยปริยาย คิดอยู่เหมือนกันว่าเขาต้องหาคนมาดูแลขอจันทร์อย่างจริงจังเสียที เพราะเป็นเช่นนี้คณินคงจะเหนื่อยเป็นอย่างมากที่ต้องมาเอาใจใส่ทั้งเจ้านายและภรรยาเจ้านาย หากแต่ภาพที่เห็นตอนไฟนั้นสว่างทั่วทั้งห้องนั้นทำเอาชายหนุ่มแทบจะด่ากราดออกมาทันที “ไอ้คณิน!” “หือ... ว่าไงคะ คณินส่งรายงานไปให้ทางอีเมลล์แล้วนะคะ” เพศทางเลือกที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นพรมรีบกระเด้งตัวขึ้นมาประนมมือไหว้ระดับอกยามได้เสียงพญามัจจุราช จากที่เมามายเครื่องดื่มราคาแพงของลูกค้าก็แทบจะสร่างในทันที “ส่งเหี้ยอะไรของคุณ มันจะเที่ยงคืนแล้ว รีบเรียกรถแล้วกลับไปเดี๋ยวนี้เลย!” “ฉิบหาย ขอโทษค้าบ ๆ” เจ้าของห้องถอนหายใจเอือมระอากับการชอบดื่มของเลขาที่เมาไหนนอนนั่น ซึ่งกำลังรีบเก็บข้าวของแล้ววิ่งออกไปจากห้องเขาเหมือนไฟลนก้น เรื่องงานนั้นอีกฝ่ายเป็นคนเก่งมาก แต่การใช้ชีวิตแทบจะติบลบเพราะโดนไอ้พวกเด็กผู้ชายหล่อ ๆ หลอกเอาเงินอยู่เป็นประจำก็ไม่มีท่าทีว่าจะเข็ดหลาบ ก่อนเขาจะหันกลับมาสนใจคนที่ยังนอนนิ่งไม่ได้สติอยู่เช่นกัน จากกลิ่นและหลักฐานคาตาก็คงจะไม่ต้องเดาให้ยากว่าเกิดอะไรขึ้น ตาบอดช่วยเหลือตัวเองยังไม่ค่อยจะได้แต่กล้ามากนะที่มาดื่มไวน์แล้วเมาไม่ได้สติอยู่เช่นนี้ “ขอจันทร์ ตื่น” มือหนาสะกิดคนตัวขาวเพื่อหวังจะเรียกสติ ทว่าเพลิงกัลป์กลับได้เพียงแค่ความนิ่งงันเป็นคำตอบ ทั้งขอจันทร์ยังตัวแดงระเรื่อจนเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไปอีก “ได้ยินที่ฉันเรียกไหม ห้ามมาตายที่นี่เด็ดขาด” “อื้อ...” หญิงสาวปัดป่ายสิ่งที่รบกวนเวลานอนของตัวเองด้วยความนึกหงุดหงิดในใจ แต่อย่างไรก็ต้องพยายามลืมตาขึ้นมาตามสัญชาตญาณแม้จะมองไม่เห็นเมื่อรู้สึกตัวแล้วอาการที่ยังค้างคาอยู่ก็ตีขึ้นมาจุกลำคอ จนได้ปล่อยมันออกมาทั้งอย่างนั้น “เฮ้ย! ยัยเด็กบ้า เธอกล้าอ้วกใส่ฉันเลยเหรอ” TBC.