ผ่านไปเกือบห้าวันแล้วจวบจนพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุด ฉันก็ไม่เห็นคอปเปอร์ในที่ทำงานเลยจริง ๆ ลองแอบให้นีนี่ถามพี่กรณ์กับฝ่ายบุคคลก็แล้ว มีคนโทรมาลาให้จริงบอกว่าน้องชายของเขาไม่สบาย และนั่นก็เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าพี่วินทำจริงตามที่พูดเมื่อวันก่อน
‘เขาเป็นอะไรไปกันแน่ ถ้ารู้สึกผิดจริง ๆ ตอนนี้ควรจะมายืนง้อตรงหน้าฉันรึเปล่า’
ฉันเข้าใจได้ที่เขาลา...แต่มันก็มีบางสิ่งที่ไม่เข้าใจด้วยคือ...ทำไมเขาถึงไม่คิดจะติดต่อกลับมาหากันบ้าง ข้อความสักประโยคก็ไม่มี สายเรียกเข้าก็ไม่ปรากฏ ฉันถึงขั้นยอมลดศักดิ์ศรีลงด้วยการใช้มือถือสำรองลองโทรไป ถ้าเขารับฉันก็จะยอมคุยดี ๆ ด้วยแท้ ๆ แต่กลายเป็นเขาปิดเครื่อง เหมือนพยายามหนี คอปเปอร์ทำเหมือนตัวเองหายสาบสูญไปจากโลกใบนี้ซะอย่างนั้น
ขอบอกไว้เลยล่ะ...ยิ่งเขาทำแบบนี้ฉันยิ่งโกรธเขา
“หึ...ในเมื่อเขาเลือกที่จะทำตัวตัดขาดกับฉันแบบนี้ งั้นฉันก็จะทำบ้าง ฉันจะไม่โทรหา ไม่ตาม
