ฉันเดินตามคุณด้าและพนักงานของคลับโดยทิ้งระยะห่างไปพอสมควร เอาจริง ๆ นะ ฉันกลัวคุณด้ามาก ๆ ความดุของคอปเปอร์ที่ว่าแน่ ยังไม่เท่ากับพี่สาวของเขาจริง ๆ นี่แค่เดินตามยังได้ยินเธอพึมพำปนก่นด่าน้องชายตัวเองไม่หยุด ถ้าฉันเป็นคอปเปอร์ละก็...คงมีเสียวสันหลังไม่น้อย
“มันน่านัก ไอ้น้องชายเฮงซวยนี่ เลี้ยงจนโตมาป่านนี้ยังทำตัวเป็นเด็กอมมือไปได้ ทะเลาะกับแฟนแล้วมานั่งเมาประจานตัวเองในร้านฉัน แถมตอนนี้ยังจะมาทำลายข้าวของในร้านฉันอีก ถ้าของฉันเสียหายเจอดีแน่ ไอ้น้องบ้า!!!” คุณด้าสบถออกมาพลางกำหมัดแน่น
ฉันได้แต่เดินเงียบ ๆ ด้วยความกลัวและหวาดระแวง คุณด้าก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือความกลัวที่ต้องเจอเขา ‘คอปเปอร์’ ตอนนี้ความรู้สึกฉันมันทั้งโกรธ น้อยใจ แต่ลึก ๆ ก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้จริง ๆ
‘ถ้าเจอกัน เขาจะทำหน้ายังไงนะ จะวิ่งมาหากันแล้วขอโทษรึเปล่า หรือว่าจะหลบหน้าหนีกันไปอีก’
ฉันบอกกับตัวเองในใจว่า ถ้าครั้
