ฉันหันไปสนใจพี่กรณ์ เพราะยังมีเรื่องสำคัญไม่ต่างกันอีกเรื่อง
“พี่กรณ์เซ็นให้ฉันค่ะ ฉันต้องรีบกลับไปยื่นเอกสารโครงการด่วนนี้ให้ท่านประธานเซ็นก่อนท่านจะเดินทางต่างประเทศนะ”
“เฮ้ย!!! ลืมเรื่องสำคัญไปซะสนิทเลย อาชีพการงานเกือบล่มเลยกู”
จากนั้นพี่กรณ์ก็นำเอกสารนั้นไปเซ็นให้ทันที
“อ่ะนี่...พี่เซ็นให้แล้วนะนีนี่” พี่กรณ์ยื่นเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้วให้ฉันหน้าจ๋อย ๆ “ขอบคุณนะที่ยอมถ่อตัวมาถึงนี่ ถ้านีนี่ไม่มาพี่คงโดนท่านประธานไล่ออกแน่”
“ถ้าครั้งหน้าพี่ยังลืมอีก พี่เจอดีแน่ค่ะ ฉันไม่ใจดีทำให้แบบนี้ตลอดหรอกนะ ถ้าไม่ติดว่าฉันจะโดนหางเลขด้วยล่ะก็อย่าหวังว่าฉันจะมาที่นี่” ฉันดุเขากลับตามประสาหัวหน้า ต้องให้เขารู้ว่าสิ่งที่เขาลืมมันเป็นเรื่องใหญ่
“โอ๊ย...สำนึกผิดไม่ทันแล้ว” พี่กรณ์ทำหน้าเหยเก ก่อนจะหันไปทางคอปเปอร์ “เปอร์ นายดูแฟนนายดิ ดุพี่อีกแล้ว” พี่กรณ์หันไปฟ้องแฟนเด็กฉันซะได้
“ฮ่า...สมน้ำหน้าค
