หลังจากที่ฉันไปส่งยัยมิ้มแล้วกลับมาที่คอนโดตัวเองแล้วนั้น ฉันก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่แทนที่ฉันจะล้มตัวนอนพักผ่อน ร่างกายกลับต่อต้านสุด ๆ ฉันนอนไม่หลับเลยสักนิดเพราะเอาแต่คิดถึงแฟนเด็กของตัวเอง และเป็นห่วงเขาใจจะขาด ฉันใช้มือถือสำรองโทรหาเขาเป็นระยะ แต่สุดท้ายก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขายังคงปิดเครื่องแบบนั้น
อาการพะวักพะวงทำให้ฉันเครียดมาก เครียดจนสมองจะระเบิดอยู่แล้ว กระทั่ง...มีสายเรียกเข้ามา ฉันรีบคว้ามันขึ้นมารับด้วยใจจดจ่อว่าจะเป็นเขา แต่ชื่อดันปรากฏเป็น ‘ด้าคนสวย’
“เธอโทรหาฉันทำไม หรือว่าโทรมาด่าฉัน ฉันไม่อยากจะรับเลย แต่ถ้าไม่รับก็ดูเหมือนจะเสียมารยาทรึเปล่า” ฉันเดินทบทวนไปมา ตอนนี้สมองฉันมันมีแต่เรื่องให้ต้องคิดจริง ๆ จนแทบบ้า
“เอาล่ะเป็นไงเป็นกัน ติดต่อเจ้าตัวไม่ได้ ได้คุยกับพี่เขาก็ยังดี อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ชื่นใจหน่อยว่าเขาไม่ได้เป็นอะไร”
ฉันยืนนิ่งสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะก
