คนดื้อของผมจากที่โวยวายหนักตอนนี้กลับหมดฤทธิ์เดชลง เธอนั่งขดตัวนิ่งอยู่เบาะข้าง ๆ ใบหน้าเหยเกเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ ผมได้แต่ถอนหายใจปลดเข็มขัดนิรภัยตัวเองออก แล้วค่อยไปปลดให้เธอพลางสะกิดไหล่เธอเบา ๆ
“มานั่งนี่สิ...” ผมพูดเบา ๆ เธอหันมามองผมก่อนจะกางแขนให้ผมรับเธอไปนั่งบนตัก ผมวางเธอไว้บนหน้าขาผม ให้สองขาของเธออ้าออกกางคร่อมขาแกร่งผมไว้ แผ่นหลังเธอพิงไปที่พวงมาลัยจัดท่าให้เธอหันหน้ามาสบตามกัน
“เป็นอะไรครับ บอกผมมาสิ” ผมพูด้วยน้ำเสียงนุ่มที่สุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมกับปัดปอยผมเล็ก ๆ ที่มาบดบังใบหน้าจิ้มลิ้มนี้
“กลัว~~~” เธอตามกลับมาด้วยเสียงสั่นกลัว “กลัวว่าคนตรงหน้าจะไม่รัก ฮรึก!” เธอสะอื้นเล็ก ๆ น้ำตาไหลแหมะ ๆ ออกมา
“อะไรที่ทำให้พี่คิดไปไกลขนาดนั้นกันเล่า ผมรักพี่จะตายไป”
“อายุ...พี่มันแก่กว่านายตั้งแปดปี นายกำลังจะทิ้งพี่ใช่ไหม พี่มันไม่สวยเหมือนเด็กสาวรุ่นเดียวกับนาย แฟนพี่หล่อขนาดนี้
