"ชอบอวดดีนักใช่ไหม มันดีนักใช่ไหม มาดูกันสิว่าจะดีจริงไหม"
ไม่รอช้า เมรีขว้างกระปุกสีผึ้งที่แย่งมาได้ในมือปาไปที่ถนน ขณะนั้นมีรถยนต์คันหนึ่งกำลังวิ่งผ่านมาพอดี ทำให้เผลอเหยียบกระปุกสีผึ้งของพลอยใสจนแตกละเอียด ไม่เหลือสิ้นดี แหลกกระจายต่อหน้าต่อตาทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความตกใจและโมโหจนถึงขีดสุดของพลอยใสที่เห็นของรักของหวงของตัวเองโดยรถทับต่อหน้าต่อตา
"นี่เธอเป็นบ้าไปแล้วรึยังไง มาขว้างของของคนอื่นทิ้งแบบนี้ได้ยังไงกัน รู้ไหมว่ามันหายากแค่ไหน" ฝ่ายเมรีโต้กลับด้วยน้ำเสียงและท่าทางโมโหโดยไม่มีใครยอมใคร
"เธอนั่นแหละพลอยใสที่เป็นบ้าไปแล้ว เอาสมองส่วนไหนคิด ถึงได้อยากจะทำของใส่ผู้ชายกันน่ะ"
"มันก็เป็นเรื่องของฉันรึเปล่า ยังไงเธอก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้"
"ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ถ้าฉันไม่ทำตาหนวดนั่นก็จะหลงเธอเพราะของต่ำๆ ที่เธอทำไงล่ะ"
"เธอว่าฉันต่ำหรอ!"
"ใช่ เธอจะทำไม" พลอยใสโกรธหนัก
