ตอนที่ 13
อาจารย์
สายตาของรั่วหรันจับจ้องไปที่กุ้งหินนึ่งตัวใหญ่บนจาน ทุกครั้งที่ท่านเทพคีบเนื้อขาวๆ ของมันส่งเข้าปาก นางจะกลืนน้ำลายอย่างช่วยมิได้ บางคราก็มองตามไปถึงริมฝีปากอมชมพูมันวาวของเขา จู่ๆ ก็เกิดความคิดประหลาด
“ตรงนั้นของท่านเทพนุ่มหรือแข็งนะ”
ครู่หนึ่งนางก็เห็นเขาแลบลิ้นปาดเลียกลีบปากวูบ
“สาวน้อย เจ้ามานี่”
มานี่?
ขณะใจลอยหญิงสาวก็ถูกอีกฝ่ายเรียกหาจนสะดุ้งเฮือก แต่ก็ยอมลุกจากเก้าอี้เดินไปหาเขาแต่โดยดี
ในสภาพผ้าบางแนบเนื้อ ทุ่งนาน้อยของรั่วหรันมองเห็นได้ผ่านสายตา พอถึงข้างกายท่านเทพก็ได้ยินเขากล่าวเสียงดังฟังชัดว่า
“ถ้าไม่อยากเป็นผีหิวโหยก็คุกเข่ากราบข้าเป็นอาจารย์สิ ข้าจะสอนเจ้าบำเพ็ญตนเพื่อสำเร็จเป็นเซียน”
สำเร็จเป็นเซียน?
รั่วหรันฟังว่าเขาจะรับตนเป็นศิษย์ก็ดีใจมาก แม้ไม่รู้ว่าการเป็นเซียนคืออะไร แต่นางเคยดูละครงิ้ว ถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ดี
“…”
คิดได้ด
