| แพรรุ้ง |
แน่นอนว่าพอตูดฉันแตะเก้าอี้ทำงานปุ๊บ บรรดาพี่เลขาของผู้บริหารท่านอื่นก็รีบวิ่งกรูกันมาที่โต๊ะทำงานของฉันทันที
“แพร แกสวยมาก…พวกฉันเห็นแวบแรกในห้องประชุม ก็นึกว่าดาราที่ไหน มัวแต่ไปแต่งตัวสไตล์ป้าวินเทจย้อนยุคอะไรนั่นอยู่ตั้งนานนม มันต้องงี้ดิวะ”
“เทสต์ดีมากเลยแพร เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะปังมาก ชุดนี้ซื้อร้านไหน ฉันจะไปซื้อบ้าง แพงมั้ย”
“เออ แล้วทำไมแกถึงยอมเปลี่ยนแนววะ”
“แล้วนี่คุณพาริสเขาเป็นไงบ้างวะ ฉันว่าเขาดุ ไม่เฮฮาเหมือนวันที่ไปกินโต๊ะจีนวันนั้นเลย”
แต่ละคนรุมถามฉันไม่หยุด จนฉันไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี
“ทุกคนใจเย็นๆ นะคะ คือเมื่อวานทางคุณพาริสกับคุณพีรพลเขาเชิญแพรไปที่บ้าน เชิญไปคุยเรื่องงาน แล้วเขาก็ขอให้แพรปรับลุค เพราะช่วงนี้แพรอาจจะต้องไปหาลูกค้ากับเขาบ่อยๆ เขาไม่โอเคกับลุคเชยๆ ของแพรน่ะค่ะ” ฉันตอบทุกคนกลับไป ฉันสะดวกใจที่จะเล่าเรื่องในแบบนี้ จริงบ้างไม่จริงบ้าง แหม
