ตอนนี้กี่โมงไม่รู้...รู้แต่ฟ้ายังมืดอยู่ พาริสตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดฉี่ เขาลุกออกจากเตียง เดินสะลึมสะลือเข้าห้องน้ำไป แต่พอกลับมา แสงไฟด้านนอกที่เล็ดลอดผ่านหน้าต่างส่องแสงสลัวให้เขาพอมองเห็นว่า เขาทำเลขาของเขาตื่นขึ้นมากลางดึก
แพรรุ้งน่าจะตื่นตอนได้ยินเสียงกุกกักตอนที่เขาเดินไปเข้าห้องน้ำ เสียงงัวเงียของเธอเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง
“คุณพาริส คุณยังปวดหัวอยู่มั้ย ครั่นเนื้อครั่นตัวอยู่รึเปล่า”
คนถูกถามสำรวจตัวเอง เขาไม่ได้ปวดหัว ไม่ได้ปวดตัวแต่อย่างใด ยาที่เลขาจัดให้เมื่อค่ำ ทำให้อาการพวกนั้นหายไปจนหมด
“ได้ยาวิเศษจากคุณไง ตอนนี้ผมหายแล้ว”
“หายก็ดีแล้ว งั้นกินน้ำเยอะๆ แล้วก็นอนต่อได้แล้ว”
“แต่...” พาริสพูดขัดขึ้นมา ก่อนซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มอุ่น สองแขนสอดเข้าไปรวบเอวบางของเลขาสาว ดึงตัวเธอเข้ามากอดแนบอก
“ฉันบอกให้นอนพักไง ไปนอนที่ของตัวเองดีๆ ” แพรรุ้งดุเจ้านายของเธอ ก่อนพลิกตัว
