ประตูห้องถูกเคาะเบาๆ ก่อนจะเปิดออกเมื่อหล่อนเอ่ยอนุญาต ร่างสมส่วนของโซลีน่าก็เดินเข้ามา รอยยิ้มหวานฉ่ำเป็นมิตรระบายเต็มใบหน้างดงามนั้นมากมาย
“ไม่ออกไปเดินเล่นข้างนอกหรือคะ บนเรือมีที่น่าสนใจเยอะนะคะ...”
รดารักษ์ที่กำลังจมอยู่กับความเศร้าใจส่ายหน้าน้อยๆ พลางฝืนยิ้ม “ให้รดาอยู่แต่ในนี้ดีกว่าค่ะ คนใช้ไม่ควรไปวุ่นวายในสถานที่หรูหราแบบนั้น”
โซลีน่าอมยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าสาวน้อยที่นั่งนิ่งอยู่ที่ขอบเตียง “แต่คุณราฟไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อยนี่คะ”
ดวงตากลมโตหวานฉ่ำช้อนขึ้นมองคู่สนทนา แววตากังขาอัดแน่นอยู่ในนั้นมากมาย “ในสายตาของคุณราฟ... รดาต่ำยิ่งกว่าคนใช้เสียอีกค่ะ รดาก็แค่ขยะที่คุณราฟเตรียมพร้อมที่จะเขี่ยทิ้งเท่านั้นเอง...”
ในที่สุดความเจ็บปวดก็บงการให้น้ำตาไหลทะลักออกมาอาบแก้ม แม้หญิงสาวจะรีบยกมือขึ้นป้ายมันออกจากใบหน้า แต่คู่สนทนาสาวก็เห็นอยู่ดี
“บางทีสิ่งที่คุณรดาเห็นอยู่ อาจ
