“แล้วเธอจะไม่พูดคำนี้อีก ดานีน...” เขาพูดอย่างใจเย็น แต่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ดานีนพยายามทำใจดีสู้เสือเอาไว้
“ฉันจะพูดไปตลอดชีวิตนั่นแหละ เอาล่ะปล่อยฉันสักทีเถอะ เห็นไหมว่าใครรอฉันอยู่”
เดนิเรลปลายตาไปมองผู้ชายที่เขาจำได้ว่าเป็นคู่หมั้นของมุนินก้าวลงมาจากรถและพยายามจะเรียกให้ดานีนกลับไปขึ้นรถโดยเร็ว
“น่าสนุกดีนะ เอาคู่หมั้นของพี่สาวมาทำผัว...”
น้ำเสียงของคนตัวโตเต็มไปด้วยความหยันเยาะ ดวงตาคมกริบสีคืนเดือนดับเต็มไปด้วยความขยะแขยงชิงชัง เขาปล่อยหล่อนให้เป็นอิสระทันที ขณะก้าวถอยหลังออกห่าง ดานีนรีบขยับตัวให้ออกห่างจากรัศมีความอำมหิตของเดนิเรลทันทีเช่นกัน
“ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน... นายมันก็แค่คนนอกอย่ามายุ่งวุ่นวายเรื่องของครอบครัวฉันดีกว่า เอาเวลาไปนั่งจัดสรรคิวการขึ้นเตียงให้แม่สาวๆ ในสต๊อกของนายเถอะ ได้ข่าวว่าตบตีแย่งกันขึ้นเตียงตลอดเลยไม่ใช่หรือ” ดานีนต้องการจะทำให้ชายหนุ่มเจ
