แม้สายลมในตอนเช้าริมระเบียงที่ยื่นออกไปจากห้องนอนสุดโอ่อ่าภายในเรือสำราญลำมหึมานั้นแสนจะเย็นฉ่ำ และเต็มไปด้วยความสดชื่นของกลิ่นไอท้องทะเลกว้าง แต่กระนั้นมันก็ไม่สามารถทำให้น้ำตาของรดารักษ์ที่กำลังหลั่งรินออกมาอาบแก้มแห้งเหือดลงได้เลยแม้แต่น้อย
ความเจ็บช้ำจากความใจร้ายของราฟาลเมื่อคืนไม่ผิดจากแส้เหล็กที่หวดลงมาบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ มันฝากฝังแผลเหวอะหวะเอาไว้จำนวนมหาศาล เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาประกาศความพ่ายแพ้มากมาย หล่อนเจ็บปวดยิ่งนักเมื่อได้ยินคำพูดไร้หัวใจของชายที่ตัวเองแสนจะบูชา
‘ฉันไม่เคยมีนางบำเรอที่ยอดเยี่ยมแบบนี้มาก่อน...’
สุดท้ายแล้วในสายตาของราฟาลหล่อนมันก็เป็นได้แค่นางบำเรอจริงๆ นางบำเรอที่รอวันปลดระวาง หญิงสาวสะอื้นไห้ออกมาจนตัวโยน ก้อนสะอื้นที่อัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดทะลักทลายออกมาไม่หยุดหย่อน น้ำตาสาดกระเซ็นออกมาราวกับเขื่อนที่ทำนบกั้นพังพินาศ หัวใจบอบช้ำยับเยินกับคว
