“จะไปไหนก็ไป...!” แฟ้มเอกสารสองเล่มถูกเขวี้ยงลงกระจุยกระจายกับพื้น
“ฉันไม่เห็นจะสนสักนิด ไปเลย ไปเร็วๆ ยิ่งดี!”
กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบอัดแน่นไปด้วยความเดือดดาล พยายามจะตัดใจ พยายามจะไม่ใส่ใจแต่... แต่หัวใจมันไม่ยอมให้ทำแบบนั้น สมองร้องบอกให้ปล่อยหล่อนไป แต่หัวใจ ร่างกายและจิตวิญญาณมันไม่ยอม มันร้องประท้วงต่อต้านจนเขาเจ็บปวดไปหมด
“เธอทำอะไรกับฉันรดารักษ์... ทำไมฉันถึงเจ็บแบบนี้”
ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมหัวใจของตัวเอง จังหวะการเต้นของหัวใจทำให้เขารู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองก็มีหัวใจเหมือนๆ กับมนุษย์คนอื่นเช่นกัน เขารักเป็น... ใช่แล้วก็เขากำลังหลงรักรดารักษ์จนหัวปักหัวปำอยู่นี่ไง รักแต่ก็ปากแข็งไม่กล้าเอ่ยออกไป รักแต่ก็กลัวผิดหวัง รักมากจนต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้
“ไม่ได้... ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น ฉันจะมัดเธอไว้กับเตียงรดา...” มือใหญ่เอื้อมไปกดเทเลคอมแล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงร้อน
