“รดาจะกลับเมืองไทยแล้วนะคะป้า... รดาคิดถึงพ่อ”
“แต่คุณราฟเธอคงไม่ยอมแน่” ผู้เป็นป้าค้านทันที ขณะดันร่างของรดารักษ์ที่ซบไหล่ของหล่อนอยู่ให้ห่างออกมาเพื่อที่จะได้เผชิญหน้ากัน
รดารักษ์ยืนยิ้มบางๆ ทั้งๆ ที่ภายในหัวใจกำลังร้องไห้คร่ำครวญรวดร้าว “คุณราฟอนุญาตรดาแล้วค่ะ แถมยังจะซื้อตั๋วเครื่องบินอำนวยความสะดวกให้เต็มที่อีกต่างหาก...” น้ำเสียงเจือสะอื้นนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นจนป้ามูนาแทบจะร้องไห้ตามไปด้วย
“ป้าไม่เชื่อว่าคุณราฟเธอจะปล่อยรดาไปแบบนี้หรอก...”
“แต่มันคือเรื่องจริงค่ะ คุณราฟยินดีมากที่รดาจะไป...”
น้ำตาทะลักทลายไหลทะลักออกมาเปื้อนเปรอะใบหน้างาม สะอื้นไห้จนตัวโยน ความเจ็บปวดอัดแน่นอยู่ภายในอกมากมายมหาศาลนัก
“รดาขอตัวก่อนนะคะ...”
“ให้ป้าขึ้นไปส่งไหมรดา...” ป้ามูนาเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใย
“ไม่เป็นไรค่ะ รดาไปเองได้ ขอบคุณป้ามากค่ะ” รดารักษ์ยกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งหนีขึ้นบันไดไปอ
