“ขวัญเป็นพี่ที่แย่ที่สุด แค่น้องสาวคนเดียวก็ดูแลไม่ได้ คุณแม่ต้องผิดหวังในตัวขวัญแน่ๆเลย หากท่านรู้ ท่านจะต้องเสียใจที่ขวัญไม่ดูแลน้อง ขวัญเห็นแก่ตัว หนีมาอยู่กับคุณเหมในขณะที่น้องมีปัญหามากมายรุมเร้า ขวัญเป็นพี่ที่แย่ที่สุด” เพียงขวัญสะอื้นไห้ออกมากับอกกว้าง เหมันต์ลูบแผ่นหลังปลอบโยนเบาๆ
“เชื่อเถอะน่า ยังไงคุณนิธิก็ต้องพาฟ้ากลับมาอยู่ใกล้ๆเราจนได้แหละ อย่าโทษตัวเองแบบนี้สิคนดีของผม” จมูกโด่งกดลงบนเรือนผมหอมกรุ่น เพียงขวัญขยับตัวนั่งตัวตรงจ้องมองใบหน้าหล่อเข้มอย่างชั่งใจ เธอเป็นคนผิดมานานแล้ว จะไม่ให้โทษตัวเองได้อย่างไร หากเธอยอมถอยห่างไปจากเหมันต์ตั้งแต่ตอนที่เพียงฟ้ามาที่นี่ บางทีนะบางที...มารดาอาจจะไม่เสียชีวิต เพราะเธอไม่เคยกลับบ้านดึก ในตอนที่เกิดเหตุการณ์ไฟไหม้บ้าน หากเธออยู่ด้วย เธออาจจะช่วยมารดาได้ทัน หรือหากเธอบอกความจริงเขาไปเร็วกว่านี้ เพียงฟ้าอาจจะได้อยู่กับเหมันต์ที่นี่ มารดา
