“อ๊าย! ไอ้แก่ตัณหากลับ ฉันไม่ไปกับแก ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้ ไอ้แก่นี่มันโรคจิตค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะ” ผู้คนที่รายล้อมอยู่ต่างชั่งใจว่าจะเข้าไปช่วยดีไหม เพราะเกรงว่าหากทั้งสองเป็นผัวเมียกันจริงๆ จะกลายเป็นไปยุ่งเรื่องผัวเมียละเหี่ยใจได้ เพียงฟ้าสบสายตาทุกคนอย่างอ้อนวอนแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาช่วยเหลือเธอ จนกระทั่งป้าแก่ๆคนหนึ่งเดินแหวกวงล้อมเข้ามา หญิงสาวนึกดีใจที่จะมีคนช่วย
“ป้าช่วยหนูด้วย หนูไม่ใช่เมียมันนะ มันลักพาตัวหนูมา”
“อีหนูเอ๊ย! งอนผัวก็เอาแค่พองาม มาแหกปากร้องปาวๆให้ชาวบ้านเขาแตกตื่นแบบนี้มันไม่งามนะ เห็นใจผัวเอ็งบ้างเถอะ มีอะไรก็กลับไปคุยกันที่บ้านไป๊”
“ไม่ใช่นะป้า เขาไม่ใช่ผัวฉัน”
“อย่ามาหลอกคนแก่เลย เมื่อกี้ป้าเห็นป้อนข้าวป้อนน้ำกันในรถ อี๋อ๋อกันขนาดนั้น ไม่ใช่ผัวเมียกันได้ยังไง ไปๆพวกเราแยกย้าย ให้ผัวเมียเขาคุยกันเอง อย่าไปสอใส่เกือกเรื่องของเขาเลย เดี๋ยวเขาเกิดดี
