“มีแต่คนอยากเอาเยอะแยะ แต่ไม่เคยอยากเอาใครเท่าคนที่นั่งตรงหน้าสักคน” เพียงฟ้ากระแทกช้อนส้อมลงแรงๆจนเกิดเสียงดัง หญิงสาวยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปล้างมือ ไม่ยอมมองหน้าคนพูดไม่เข้าหู แต่ขณะที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องครัวมือใหญ่ก็จับหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ
“ไปเก็บโต๊ะ แล้วก็เอาจานชามไปล้าง” เสียงเข้มสั่งจริงจัง สายตาคมดุที่มองมาทำให้เพียงฟ้าหวาดๆ แต่ยังคงถือดีไม่อยากทำตาม
“ไม่! ฉันไม่เคยล้างจาน ลุงเป็นคนเทกับข้าวลงชาม ตักข้าวใส่จานเอง ลุงก็ล้างเองสิ” นิธิถอนหายใจแรง
“คุณต้องเก็บโต๊ะแล้วก็ล้างจาน จะเป็นแม่คนแล้วต้องหัดทำ”
“ไม่! ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ให้มาเป็นเมียไม่ใช่เหรอ ไม่ได้บอกว่าจะให้มาเป็นคนใช้
นี่” นิธิรู้สึกระอาใจเหลือเกินกับนิสัยและท่าทางเชิดหน้าเอาแต่ใจเหมือนเด็กของหญิงสาว เห็นทีจะต้องอบรมบ่มนิสัยกันใหม่เสียแล้ว ขืนปล่อยไปแบบนี้มีหวังได้ใจ ทำอะไรตามอำเภอใจไม่จบไม่สิ
