“อ้าว! ก็ถ้าเหนื่อย ควรอาบคนเดียวค่ะ” ร่างบางเบี่ยงตัวออกจากวงแขนแกร่งที่โอบกอดเอวเธอไว้หลวมๆ แล้วเดินยังโต๊ะเครื่องแป้ง จัดการถอดเครื่องประดับที่อยู่บนตัวออกแล้วบรรจงเก็บเข้ากล่องไว้อย่างระมัดระวัง เหมันต์มองตามด้วยใบหน้างอนๆ
“ใช่ซี้! ได้ผมแล้วทั้งตัวและหัวใจ ตีตราจองผมถูกต้องทั้งทางนิตินัยและพฤตินัย
แล้วนี่ เลยไม่สนใจกันเหมือนเมื่อก่อนเลย ผมอาบคนเดียวก็ได้” เจ้าบ่าวตัวโตในชุดราชประแตนเข้าชุดกับเจ้าสาวงอนตุ๊บป่องหายเข้าไปในห้องน้ำทันทีที่พูดจบ เพียงขวัญมองประตูที่ปิดลงแล้วขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจท่าทางของชายหนุ่ม
“อะไรของเขา พักนี้ชอบโวยวายแล้วก็งอนง่ายๆนะเนี่ย” หญิงสาวถอนหายใจ รีบ
ปลดชุดออกจากร่างแล้วเดินตามเข้าไป งอนทีไรเธอต้องง้อทุกที แล้ววิธีการง้อก็เป็นอะไรที่เปลืองตัวที่สุด เพราะชายหนุ่มจะทำปั้นปึ่งไม่พูดไม่จาจนเธอทนไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายง้อตลอด
เหมันต์กึ่งนั่งกึ่งนอนแช่น้ำอุ่นอยู่ใน
