“ค่ะคุณแม่” เพียงขวัญยิ้มรับคำ แววตาที่แต่งแต้มไปด้วยความเอื้อเอ็นดูของคุณสายฝนทำให้หญิงสาวอบอุ่น ไม่รู้สึกอึดอัดสักนิดเมื่อต้องพูดคุยกับท่าน หากแต่สายตาของอีกคนที่มองมาอย่างหวานเชื่อมกลับทำให้เธอร้อนๆหนาวๆอย่างไรชอบกล
“เอ่อ...ขวัญนั่งคุยเป็นเพื่อนคุณแม่ดีกว่าค่ะ เผื่อจะมีอะไรให้ขวัญรับใช้” หญิงสาวหาทางเลี่ยงหลบจากการต้องอยู่สองต่อสองกับคนพันธุ์หื่น หากอยู่กับเหมันต์ไม่แคล้วเธอต้องถูกเขาเอาแต่ใจกับเธออีกแน่ๆ
“อุ๊ย! ไม่ต้องๆ ไปอยู่กับตาเหมเถอะ เดี่ยวเย็นๆค่อยมาช่วยแม่ในครัวนะจ๊ะ” คุณสายฝนโบกไม้โบกมือปฏิเสธ หันไปสบตาลูกชายแล้วก็ยิ้มอย่างรู้กัน
“ไปเถอะขวัญ ไปพักผ่อนกัน” คนตัวโตลุกขึ้นยืนแล้วฉวยเอาข้อมือเล็กไว้มั่น ดึงเบาๆให้หญิงสาวลุกขึ้นก้าวเดินตาม เพียงขวัญยิ้มแหยๆให้แม่สามี ท่านต้องรู้แน่ๆว่าลูกชายของท่านกำลังคิดอะไรอยู่ แถมยังพูดเปิดทางให้คนขี้เอา...แต่ใจด้วย
“ขวัญขอตัวนะคะคุณแม่” ค
