“นี่ถ้าแม่รอกินข้าวพร้อมกับเหมคงได้ไส้ขาดก่อนพอดี” ชายหนุ่มตัวโตยิ้มหวานประจบ แล้วขยับเข้าหามารดา กอดรัดเอาท่านเอาไว้แน่น
“ผมขอโทษครับที่มาช้า คุณแม่อย่าโกรธนะครับ”
“อยากโกรธอยู่เหมือนกัน”
“อย่าโกรธเลยครับ ที่มาช้านี่ก็เพราะคุณแม่นั่นแหละครับ” คุณสายฝนขมวดคิ้วมุ่น จ้องหน้าลูกชายที่ส่งสายตาออดอ้อนอยู่ใกล้ๆ
“เพราะแม่?!” มารดาทวนคำกล่าวหาด้วยใบหน้างงๆ เหมันต์ยิ้มแพรวพราว ชำเลืองตามองไปยังหญิงสาวที่นั่งมองเขาอ้อนมารดาอยู่ คุณสายฝนมองตามสายตาลูกชาย
“ก็เพราะผมกำลังเร่งกำลังการผลิตหลานให้คุณแม่อยู่ไงครับ” คุณสายฝนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่วนด้วยความพึงพอใจ ผิดกับเพียงขวัญที่หน้าแดงก่ำด้วยความอาย หญิงสาวมองค้อนคนที่พูดทุกเรื่องได้แบบไม่อายปาก คนหน้ามึน
“ดีจ้ะดี งั้นแม่ยกโทษให้” คุณสายฝนมองหน้าลูกสะใภ้ยิ้มๆ
“แม่รอหลานอยู่นะจ๊ะหนูขวัญ ยังไงก็ให้ความร่วมมือกับลูกชายแม่หน่อยนะ” เพียงขวัญอ้า
