“ฮือๆๆ หม่ำๆๆ ฮือๆๆ” หทัยรัก...เด็กหญิงขี้เอาแต่ใจเหมือนบิดาไม่ยอม มือน้อยๆเลิกเสื้อยืดขึ้นอีกครั้ง ดิ้นรนส่ายหน้าเข้าหาตุ่มไตเม็ดเล็กตรงอกข้างซ้ายของเด็กหนุ่ม และในที่สุดปากเล็กๆจิ้มลิ้มนั้นก็...จ๊วบ! บุรินทร์สะดุ้งโหยง หากแต่ไม่กล้าโวยวาย ไม่กล้าผลักไสน้องน้อยออก คนตัวจิ๋วในอ้อมกอดเขาดูดจ๊วบๆอย่างเอาเป็นเอาตาย แขนป้อมๆข้างหนึ่งโอบรอบเอวเขาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาตะปบไว้ที่ตุ่มเล็กๆอีกข้าง บางครั้งก็ขยำเบาๆจนเขาต้องสะดุ้งแล้วสะดุ้งอีก เด็กหญิงหลับตาพริ้มราวกับมีความสุขนักหนา ถึงแม้จะรู้สึกจั๊กจี้แต่เด็กหนุ่มก็นั่งนิ่ง ยอมให้น้องน้อยดูดนมที่ไร้น้ำนมต่อไป ขอแค่น้องน้อยไม่ร้องไห้ไม่งอแง จะให้ทำอะไร หรือให้เป็นอะไรเขาก็ยอมทุกอย่าง
เด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมและเป็นผู้ใหญ่เกินวัย จนถูกขนานนามว่าเป็นไอ้เสือยิ้มยาก ระบายยิ้มน้อยๆบนใบหน้า สายตาอ่อนโยนจ้องมองใบหน้าเจ้าหญิงน้อยของตนด้วยความรู้ส
