หลงไคเหรินยอมถอยห่างออกมานั่งนิ่งๆ อยู่บนโซฟา นัยน์ตาคมกริบที่เคยแข็งเกล้าบัดนี้หม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขามองภาพสองแม่ลูกที่กอดกันกลมด้วยความรู้สึกที่แตกสลายไม่ต่างกัน
“หม่ามี้ครับ...”
จู่ๆ เสียงเล็กๆ ของคาร์ลก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เด็กชายผละออกจากอ้อมอกคนเป็นแม่ มือป้อมๆ เอื้อมไปจับมือบางของฮานะมากุมไว้แน่น นัยน์ตากลมโตที่ถอดแบบมาจากผู้ชายตรงหน้าช้อนขึ้นมองเธอด้วยความเว้าวอน
“คาร์ลอยากอยู่กับป๊า... จนกว่าเราจะกลับญี่ปุ่นได้ไหมครับ”
คำขอร้องที่แสนซื่อตรงของลูกชายทำเอาฮานะนิ่ง หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยแกว่งไกวอย่างรุนแรง
“คาร์ล... แต่ว่าที่นี่...”
“ให้คาร์ลอยู่กับป๊านะครับหม่ามี้...” เด็กน้อยกระตุกมือแม่เบาๆ “ป๊าบอกว่าป๊าจะสอนคาร์ลต่อเลโก้ปราสาท จะพาคาร์ลว่ายน้ำด้วย... คาร์ลอยากอยู่กับป๊า... แต่คาร์ลก็อยากให้หม่ามี้อยู่ด้วย หม่ามี้อยู่กับคาร์ลกับป๊านะครับ”
ประโยคที่แสนไ
