สะใภ้ตระกูลหลง

หลายวันผ่านไป... หลงไคเหรินหายจากอาการไข้เป็นปลิดทิ้ง ร่างกายกำยำกลับมาแข็งแรงเต็มร้อย ทว่าความดื้อด้านของมาเฟียหนุ่มกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เขาแย่งกุญแจรถจากมืออาหยางอย่างหน้าตาเฉย แล้วยัดตัวเองเข้าประจำตำแหน่งคนขับ บังคับให้ฮานะมานั่งเบาะข้างๆ เพื่อหวังจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสอง “คุณเพิ่งจะหายไข้นะ ให้อาหยางขับก็ดีแล้วจะมาดื้อขับเองทำไมเนี่ย” ฮานะบ่นอุบอิบขยับสายเข็มขัดนิรภัยคาดหน้าอก “ระดับพี่ สบายมากครับ... อีกอย่าง พี่อยากขับรถพา ‘เมีย’ กลับบ้านด้วยตัวเอง อาหยางมันเป็นก้างขวางคอ” เควินยิ้มกริ่มก่อนออกรถ ไม่นานนัก... รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาฮานะเผลอยิ้มกว้างออกมา แก๊งสามจิ๋วยืนชะเง้อคอรอรับ โดยมีลุงจินและลุงฮันส์สองบอดี้การ์ดคนสนิทของหลงเทียนอี้ยืนคอยดูแลไม่ห่าง “ป๊าเพนกวิน! หม่ามี้!” เสียงใสแจ๋วของเคธี่และคาร์ลดังขึ้นพร