ลูกสะใภ้ม๊า (กับหมาหัวเน่าหนึ่งอัตรา)

เช้าวันใหม่... หลงไคเหรินที่มีสีหน้าสดใสขึ้นมากหลังจากพิษไข้เริ่มลดลง กำลังนั่งพิงพนักเตียงชายหนุ่มลอบมองร่างบางของ ‘อดีตเมีย’ (ที่กำลังพยายามเลื่อนขั้นให้กลับมาเป็นเมียปัจจุบัน) ซึ่งเธอกำลังนั่งอ่านหนังสือ อยู่มุมห้อง ตั้งแต่เช้าฮานะก็ยังคงรักษาระยะห่าง เธอทำหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารและยาให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทว่าก็ไม่ได้ชวนคุยหรือแสดงความใกล้ชิดใดๆ จนกระทั่ง... ครืด... ครืด... เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงแผดเสียงสั่นเตือน หน้าจอปรากฏสายเรียกเข้าแบบวิดีโอคอลจากชื่อ ‘My Queen (ม๊าแคร์) ’ เควินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสายและชูโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้า “ว่าไงครับม๊า...” [ไอ้ลูกตัวดี! สภาพดูไม่ได้เลยนะ!] ยังไม่ทันที่มาเฟียหนุ่มจะเอ่ยทักทายจบประโยค เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นเคยก็ดังทะลุลำโพงออกมากระแทกหูจนเขาต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่าง ‘แคร์’ มารดาบังเกิดเกล้าหญิงวัยกลา