กลิ่นผัวเก่า (NC25+++)

เวลาต่อมา... ความมืดมิดและไอเย็นยะเยือกคือสิ่งแรกที่สัมผัสผิวกาย... ‘ฮานะ’ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงจากฤทธิ์ยาสลบ ศีรษะหนักอึ้งราวกับมีหินถ่วง แต่สิ่งที่ทำให้สติตื่นเต็มตาคือพันธนาการที่รัดแน่นอยู่ตามข้อมือและข้อเท้า “อื้อ...” หญิงสาวพยายามขยับตัวแต่ก็พบว่าตัวเองถูกมัดตรึงไว้กับหัวเตียงในท่านอนราบ ดวงตากลมโตภายใต้ผ้าปิดตาสีดำสนิทเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความมืดมน แกร๊ก... เสียงเปิดประตูดังตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินเข้ามา กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก... กลิ่นที่จำได้ฝังใจ ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยชื่อเจ้าของกลิ่นออกมาเสียงสั่น “เควิน...” “หึ...” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ “เก่งนี่... จำกลิ่นผัวเก่าได้” “ปล่อยฉันนะ! คุณมันบ้าไปแล้ว!” ฮานะดิ้นพล่านจนโซ่ที่ล่ามข้อมือส่งเสียงกระทบกันดังกริ๊ก ๆ ความกลัวแล่นพล่านไปจับขั้วหัวใจ “คุณจับฉันมาทำไม! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” “ปล่อยเหรอ...” เควินเอ่ยเสียงเนิบนาบ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความอันตราย เขาค่อย ๆ เดินอ้อมมายืนที่ปลายเตียง สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางในชุดราตรีที่สภาพยับเยินอย่างจาบจ้วง ราวกับราชสีห์ที่กำลังพิจารณาเหยื่ออันโอชะ ยิ่งเห็นเธอดิ้นรน ยิ่งเห็นเธอพยศ เขายิ่งรู้สึกตื่นตัว... เมื่อสี่ปีก่อนเธอว่าง่ายราวกับลูกแมวเชื่อง ๆ แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำเขา... มันน่าปราบพยศให้เชื่องคาเตียงชะมัด! “จะให้ปล่อยไปไหนดีล่ะฮานะ?” มือหนาเอื้อมไปลูบไล้เรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงขึ้นมา บีบขยำเนื้อนุ่มแรงๆ จนเกิดรอยแดง “ปล่อยให้กลับไปหาไอ้หน้าจืดนั่นงั้นเหรอ?” “อย่ามาหยาบคายกับฉันนะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” ฮานะตะคอกกลับพยายามหดขาหนีสัมผัสหยาบโลน “ฉันกับคุณดูห่างเหินกันเกินไปว่ะ... พูดจาไม่เข้าหูเลยว่าไหม?” พรึ่บ! เควินกระชากผ้าปิดตาออกอย่างแรง แสงสว่างจ้าทำให้ฮานะต้องหยีตา ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความดุดันกำลังคร่อมอยู่เหนือร่าง มือแกร่งบีบปลายคางมนแน่น บังคับให้สบตากับดวงตาพญาเหยี่ยว “แบบนี้... สงสัยต้องทำความคุ้นเคยกันหน่อยแล้วมั้ง” “อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ! ถ้าคุณทำอะไรฉัน... ฉันจะฆ่าคุณ!” เธอกัดฟันขู่ทั้งที่ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกในกรงเล็บพญาอินทรี เควินเพียงแค่เลิกคิ้วมองคำขู่ของแมวน้อยตรงหน้าอย่างขบขัน ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด “ฆ่าผัวตัวเองมันบาปนะที่รัก...” เขาเอื้อมมือไปปลดพันธนาการที่ข้อมือและข้อเท้าให้อย่างเชื่องช้า แต่สายตากลับกดดันจนน่าอึดอัด “ถ้าไม่อยากให้ฉันทำอะไร ก็พูดมาสิ... ว่าเธอจะไม่หมั้นกับไอ้เหี้ยนั่น” “....” ความเงียบคือคำตอบที่ทิ่มแทงหัวใจคนถาม “หึ... รักมันมากสินะ” ดวงตามาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดระคนโกรธ เขาผลักร่างเล็กให้นอนราบไปกับเตียงกว้างอีกครั้ง ก่อนจะตามลงไปทาบทับ กักขังเธอไว้ด้วยร่างกายกำยำ “ถ้างั้นก็อย่าหวังจะได้มีความสุข!” แควก!!! “กรี๊ดดดด!” ฮานะกรีดร้องลั่นเมื่อชุดราตรีราคาแพงถูกมือหนากระชากจนขาดวิ่น! เศษผ้าบาดผิวเนื้อจนแสบซ่าน เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจและบราลูกไม้สีดำตัวจิ๋วที่ปิดบังความงดงามไว้แทบไม่มิด “หยุดนะเควิน! บอกให้หยุด! ฮึก... ถ้าคุณทำ... ฉันจะเกลียดคุณไปทั้งชาติ!” เธอตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นใจ สองมือระดมทุบตีอกแกร่งไม่ยั้ง แต่ยิ่งขัดขืน... สัญชาตญาณดิบเถื่อนของเควินก็ยิ่งลุกโชน เขาต้องการเอาชนะ! ต้องการทำให้เธอยอมจำนน! “งั้นก็อยู่กันแบบเกลียดๆ นี่แหละ... สนุกดี!” สิ้นคำพูดร้ายกาจ ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวก็ฉกวูบลงมาปิดปากอิ่ม บดขยี้จูบอย่างป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหา รุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก “อื้อ! อื้มมมม!” มือหนาบีบเคล้นทรวงอกอิ่มอย่างหนักหน่วง ปลายนิ้วสะกิดยอดอกผ่านเนื้อผ้าจนมันแข็งขึงสู้มือ เควินเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มตีตราจองความเป็นเจ้าของจนขึ้นรอยแดงเถือกไปทั่วผิวขาวเนียน “อย่า... ฮึก... อย่าทำ...” ฮานะร้องประท้วงเสียงแหบพร่า ร่างกายทรยศเริ่มตอบสนองสัมผัสนั้นอย่างน่าละอาย แม้สมองจะสั่งให้ผลักไสแต่ความคุ้นเคยและรสสัมผัสที่เขาปรนเปรอกลับทำให้อ่อนระทวย เควินไม่เปิดโอกาสให้คนใต้ร่างได้ตั้งตัว ปลดเข็มขัดกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแทรกกายแกร่งเข้ามาตรงกลางระหว่างเรียวขาขาว จับแยกมันออกกว้างแล้วกดสะโพกสอบกระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่โตเกินมาตรฐานเข้าไปในช่องทางคับแคบโดยไม่มีการเล้าโลม สวบ! กึก! “กรี๊ดดดด! เจ็บ! เอาออกไป!” ฮานะกรีดร้องสุดเสียงใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ช่องทางรักที่ปิดสนิทมาตลอดถูกรุกล้ำอย่างกะทันหัน มันเจ็บราวกับร่างกายจะฉีกขาด “ซี้ดดดด... แน่นฉิบหาย!” เควินคำรามเสียงต่ำ แหงนหน้าขึ้นสูดปากระบายความเสียวซ่าน ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดตัวตนเขาแน่นจนแทบขยับไม่ได้ มาเฟียหนุ่มหยุดนิ่งสักพักเพื่อให้เธอปรับตัว ก่อนจะก้มลงไปกระซิบชิดใบหูด้วยถ้อยคำหยาบที่จงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรี “ของไอ้เหี้ยนั่นคงจะเล็กสินะ... ของเธอถึงได้แน่นรัดฉันจนจะขาดแบบนี้!” “ไอ้คนเลว! ฮึก... คุณมันเลว! ฉันเกลียดคุณ!” ฮานะด่าทั้งน้ำตาความเจ็บกายไม่เท่าความเจ็บใจที่เขาดูถูก “หึ... เกลียดผัวได้ลงคอเหรอที่รัก” เควินแสยะยิ้มร้ายก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างหนักหน่วงและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กระแทกกระทั้นจุดกระสันภายในจนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นแข่งกับเสียงครางกระเส่าที่ฮานะพยายามกลั้นไว้แต่ก็ไม่อาจต้านทานความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาได้ “อ๊ะ... อ๊า... เจ็บ... อื้อ!” “ครางออกมาฮานะ... ครางดังๆ” เควินสั่งเสียงพร่าก้มลงดูดดึงยอดอกสีสวยอย่างหิวกระหาย เอวสอบกระแทกสวนเข้าไปลึกสุดโคนย้ำๆ เพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของ “ครางให้ดังไปถึงข้างนอก... ให้ผัวใหม่เธอได้ยินว่าตอนนี้เมียมันกำลังโดนใครเอาอยู่!” “มะ...ไม่... อ๊าาา! เควิน... เบาหน่อย...” “จำไว้ฮานะ...” เขาจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะ แล้วก้มลงสบตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟราคะและความหวงแหน “ตรงนี้... ร่างกายนี้... มันเป็นของฉัน! เป็นของหลงไคเหรินคนเดียว!” “อึก... อ๊ะ... เจ็บ... พอแล้ว...” เสียงหวานร้องประท้วงปนสะอื้นไห้ดังระงมไปทั่วห้องนอน แต่ดูเหมือนมันจะส่งไปไม่ถึงปีศาจร้ายที่กำลังครอบครองร่างกายเธออยู่เลยสักนิด หลงไคเหรินในเวลานี้ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าที่กำลังบ้าคลั่ง เอวสอบกระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่โตเข้าใส่ช่องทางคับแคบอย่างหนักหน่วงและไร้ความปรานี ทุกจังหวะเน้นย้ำความลึกจนฮานะหัวสั่นหัวคลอน ร่างกายบอบบางสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา “พอเหรอ? หึ... ผัวเก่าเพิ่งจะเริ่มเองนะที่รัก” เควินแสยะยิ้มร้ายก้มลงมองใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาด้วยความสะใจ มือหนาเอื้อมไปกระชากผมยาวสลวยให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงและหยาบโลน ลิ้นหนาตวัดเลียน้ำตาที่หางตาก่อนจะกระซิบเสียงพร่า “เก็บเสียงไว้ครางชื่อฉันดีกว่า... อย่าเพิ่งรีบหมดแรง” “ฮึก... คนเลว... อื้อ!” ยังไม่ทันที่จะด่าจบประโยคเขาก็พลิกร่างบางให้คว่ำหน้าลงกับที่นอน แล้วดึงสะโพกมนให้ลอยเด่นขึ้นในท่าคลานเข่า “ท่านี้เหมาะกับเธอดีนะฮานะ... เหมือนหมาจนตรอกที่หนีเจ้าของไม่พ้น!” สวบ!! “กรี๊ดดดด! อ๊า!” ฮานะกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเขาเสียบแทรกตัวตนเข้ามาทีเดียวจนมิดด้ามจากทางด้านหลัง ความจุกเสียดแล่นพล่านจนหน้าท้องเกร็งกระตุก มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนจนแทบขาดเพื่อระบายความเจ็บปวด “แน่นฉิบ... อ่าส์” เควินกัดฟันกรอดด้วยความเสียวซ่าน ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดเขาตุบ ๆ จนแทบคลั่ง ยิ่งคิดว่าเธออาจจะเคยทำแบบนี้กับคนอื่น ความหึงหวงก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมาจนหน้ามืด เพียะ! ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มก้นนุ่มเด้งจนขึ้นรอยแดงเถือกเป็นรูปนิ้วมือ “ตอบสิ! มันเอามันส์เท่าฉันไหม!” “ไม่! ฮึก... ไม่เคย... อ๊ะ... เควิน... มันลึก... จุก!” “โกหก! ผู้หญิงร่าน ๆ อย่างเธอจะทนเหงาได้ถึงสี่ปีเชียวเหรอ?” เขาไม่ฟังคำแก้ตัวเอวสอบซอยถี่ยิบจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง พั่บ! พั่บ! พั่บ! “อ๊า... อ๊ะ... ไม่ไหว... ฮือออ” ฮานะส่ายหน้าไปมาบนหมอน ทว่าร่างกายกลับทรยศความเจ็บปวดเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่น่ารังเกียจ เควินจับสังเกตอาการนั้นได้ เขายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะก่อนก้มลงไปกัดที่ลาดไหล่เนียนจนจมเขี้ยว “ปากบอกไม่ไหว... แต่น้ำเดินแฉะเต็มขาฉันแล้วนะฮานะ” เขาเอื้อมมือมาด้านหน้าบดขยี้ปุ่มกระสันกลางกายสาวอย่างรุนแรงพร้อมกับกระแทกตัวตนเข้าไปเน้นๆ ที่จุดเสียว “ชอบใช่ไหม? ที่โดนผัวเก่าเอาแบบนี้!” “มะ... ไม่... อ๊าาา! เควิน... ตรงนั้น... อย่า!” ร่างบางกระตุกเกร็ง แอ่นสะโพกรับสัมผัสอย่างลืมอาย สมองขาวโพลน เธอเกลียดเขาแต่ร่างกายกลับโหยหาเขาจนน่าสมเพช “ยอมรับมาสิว่าเธอเป็นของใคร!” เควินเร่งจังหวะเร็วขึ้น แรงขึ้น ราวกับพายุโหมกระหน่ำ จับเอวคอดกิ่วไว้มั่นเพื่อรองรับแรงกระแทกอันหนักหน่วง “ขะ... ของคุณ... อ๊ะ! เป็นของคุณ... ฮึก...” “ดี! จำใส่สมองกลวงๆ เธอไว้... ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว!” มาเฟียหนุ่มคำรามลั่นเมื่อความเสียวซ่านพุ่งแตะขีดสุด เขากระแทกเน้นๆ อีกสองสามครั้งก่อนจะเกร็งตัว ปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าไปในช่องทางรักจนล้นทะลัก “อ๊าาาาา!” ฮานะหวีดร้องเสียงหวาน ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความสุขสมแตกซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนที่ร่างบางจะฟุบลงกับที่นอนอย่างหมดแรง ทว่า... ฝันร้ายยังไม่จบแค่นั้น…