เสียงสายฝนที่โปรยปรายลงมากระทบหลังคาดังเปาะแปะตลอดทั้งวันทั้งคืนไม่มีท่าทาจะหยุด ยิ่งซ้ำเติมบรรยากาศอันหดหู่ภายในห้องเช่าสี่เหลี่ยมคับแคบให้ดูน่าเวทนายิ่งขึ้น
‘ฮานะ’ นอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบางที่แทบจะกันความหนาวเหน็บไม่ได้ ร่างกายสั่นสะท้านร้อนรุ่มดั่งไฟเผาจากพิษไข้ ที่พุ่งสูงขึ้นหลังจากตากฝนและผ่านศึกรักอันหนักหน่วง
ใบหน้าหวานซีดเผือด ริมฝีปากแห้งผากแตกเป็นขุยลมหายใจหอบถี่กระชั้น
วันนี้เธอขาดเรียน... และขาดงาน... เพราะลุกจากเตียงไม่ไหวจริงๆ
ครืด... ครืด... ครืด...
โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่หัวเตียงดังขึ้นเป็นครั้งที่สิบของวัน
หน้าจอโชว์ชื่อ ‘คนเลว’ (เบอร์ที่เมมไว้เอง)
ฮานะปรือตาขึ้นมองด้วยความพร่ามัว รู้ดีว่าถ้าไม่รับจะเกิดอะไรขึ้น มือเล็กที่สั่นเทาเอื้อมไปกดรับสายด้วยความยากลำบาก
“ค่ะ...” เสียงหวานแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน
[รับช้า! ตายห่าไปแล้วรึไงฮานะ!]
เสียงตวาดเกรี้ยวกราดด
