ที่ระบายความใคร่ (NC25+++)

ภายในรถ... บรรยากาศอึดอัดเข้าปกคลุมทันที เควินขับรถด้วยความเร็วสูง สายตามองตรงไปข้างหน้า ขณะที่ฮานะนั่งตัวลีบติดประตู “หายเจ็บรึยัง?” จู่ๆ เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาดื้อๆ น้ำเสียงราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ถูก คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยหน้าแดงซ่านเมื่อรู้ว่าหมายถึงอะไร “ดะ... ดีขึ้นแล้วค่ะ” ตอบเสียงเบา “คือ... คุณมีอะไรรึเปล่าคะ ทำไมถึงมาดักรอหนูแบบนี้” เควินหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าคอนโด ก่อนจะหันมามองหน้าเธอเต็มๆ ตา แววตาเขาดูหิวกระหายและรุ่มร้อนจนน่ากลัว “มี” ตอบสั้นๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาที่ทำเอาฮานะพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ฉันเงี่ยน... อยากเอาเธอ” “!!!” หญิงสาวเบิกตากว้างอ้าปากค้างกับความตรงไปตรงมาที่แสนหยาบคายนั้น ใบหน้าสวยร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นความอับอายและตกใจที่เขาพูดเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้หน้าตาเฉย “คุณ... คุณพูดอะไร... หนูจะไปทำงาน...” ฮานะพยายามบ่ายเบี่ยงเสียงสั่น ขยับตัวหนีจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดประตูรถ มือเล็กกำสายเข็มขัดนิรภัยแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “งาน?” เควินแค่นหัวเราะในลำคอ หันมามองเธอด้วยสายตาดูแคลนระคนขบขัน “งานเสิร์ฟอาหารก๊อกแก๊กนั่นน่ะเหรอ? ได้ชั่วโมงละกี่บาท? ร้อย? สองร้อย?” เขาละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัย เอื้อมมาวางแหมะลงบนต้นขาขาวเนียนที่โผล่พ้นกระโปรงนักศึกษาทรงพลีทขึ้นมา “ทำหน้าที่ของเธอให้ดี... ทำให้ฉันพอใจ... แล้วฉันจะจ่ายให้มากกว่าที่เธอทำงานทั้งเดือนซะอีก” “อ๊ะ! อย่าจับ...” ฮานะสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวเริ่มบีบขยำต้นขาแรงๆ ผ่านเนื้อถุงน่องบางเบา ปลายนิ้วร้ายกาจเริ่มไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบถึงโคนขาอ่อน “อย่านะคะ... คุณเควิน... ขับรถอยู่มันอันตราย...” พยายามจะปัดมือเขาออก แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมากนักเพราะกลัวเขาโมโห อีกทั้งความเร็วรถที่พุ่งทะยานจนน่าหวาดเสียวทำให้ไม่กล้าเสี่ยง “อันตรายตรงไหน?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วกวนประสาท ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังจงใจสอดมือเข้าไปใต้กระโปรง ลูบไล้ผิวเนื้ออ่อนนุ่มด้านในอย่างจาบจ้วง “ถ้าเธอยังเรื่องมากไม่เลิก... ฉันจะจอดรถแล้ว ‘เอา’ เธอตรงนี้แหละ เลือกเอา!” คำขู่แสนป่าเถื่อนทำเอาฮานะหุบปากฉับ น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ รู้ดีว่าคนอย่างเขาพูดจริงทำจริง... และเธอก็ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใครๆ ในสภาพรถโยกอยู่ข้างทาง เมื่อเห็นเหยื่อตัวน้อยนั่งนิ่งยอมจำนน เควินก็ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ นิ้วยาวเริ่มสะกิดเขี่ยผ่านแพนตี้ตัวจิ๋ว แกล้งให้เธอทรมานเล่นๆ ตลอดทาง “อึก...” ฮานะทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่น ข่มความรู้สึกวาบหวามที่น่ารังเกียจเอาไว้ ภาวนาให้ถึงคอนโดเร็วๆ แม้จะรู้ว่าปลายทางคือขุมนรกที่ร้อนแรงกว่านี้ก็ตาม “ลงมา เร็วๆ” ทันทีที่รถจอดในลานจอดรถส่วนตัว เควินก็เดินอ้อมมากระชากประตูรถฝั่งเธอ ดึงแขนร่างบางให้ลงมาแล้วกึ่งลากกึ่งจูงตรงไปที่ลิฟต์ “ดะ... เดี๋ยวค่ะคุณเควิน! หนูยังไม่ทันตั้งตัว... อื้อ!” เขาไม่ฟังคำท้วงติงลากเธอเข้าห้อง ทันทีที่ประตูบานใหญ่ปิดก็พุ่งเข้าใส่ราวกับสัตว์ป่าที่อดอยากมานานนับปี “อื้อ! เควิน... เสื้อหนูจะขาด!” ฮานะร้องประท้วงเสียงหลงเมื่อมือหนากระชากกระดุมเสื้อนักศึกษาจนหลุดกระเด็นกลิ้งไปตามพื้นพรม สาบเสื้อสีขาวแยกออกจากกันเผยให้เห็นบราลูกไม้สีเนื้อที่ห่อหุ้มทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรง “ช่างหัวมัน เดี๋ยวซื้อให้ใหม่!” เควินคำรามชิดซอกคอหอมกรุ่น ซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาความนุ่มนิ่มอย่างตะกละตะกลาม จมูกโด่งกดลึกสูดดมกลิ่นกายสาวที่โหยหามาตลอดสัปดาห์ “อาส์... หอมฉิบหาย... ทำไมตัวเธอหอมแบบนี้ฮานะ” มือหนาสอดเข้าไปใต้กระโปรงพลีทสั้น รูดถุงน่องบางๆ ลงมากองที่ข้อเท้า แล้วกระชากแพนตี้ตัวจิ๋วให้ขาดติดมือออกมาอย่างป่าเถื่อนโดยไม่ต้องถอด “ว้าย! อย่านะ... อื้มมม!” เสียงร้องห้ามถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักร้อนผ่าวบดขยี้ลงมาปิดปากอิ่ม ดูดดึงขบเม้มรุนแรงจนฮานะได้รสฝาดเฝื่อนของเลือด ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ต้อนลิ้นเล็กให้จนมุมจนเธอแทบขาดใจตายคาอก เควินดันร่างบางให้ถอยหลังไปจนชิดติดกำแพงห้อง เขาไม่อยากรอให้ถึงเตียง ความต้องการมันพลุ่งพล่านจนปวดหนึบไปทั้งแก่นกาย “ขอเช็คของหน่อยซิ... ว่าดีขึ้นจริงรึเปล่า” ถอนจูบออกแล้วย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้า มือหนาจับขาเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นพาดบ่าแกร่งทันที! “มะ... ไม่เอาตรงนี้... อ๊ะ! เควิน!” ฮานะหวีดร้องเมื่อเห็นภาพวาบหวิว เขาแหวกกลีบเนื้อนุ่มที่ยังคงมีรอยบวมช้ำจางๆ จากครั้งก่อนด้วยปลายนิ้วหัวแม่มือ เผยให้เห็นโพรงสวาทสีสดที่เริ่มขับน้ำหวานออกมาต้อนรับ “แฉะไวเหมือนเดิม... ร่างกายเธอมันซื่อสัตย์กว่าปากนะฮานะ” ชายหนุ่มแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะตวัดลิ้นร้อนเลียลงไปบนติ่งกระสันกลางกายสาวแรงๆ แผล็บ! “อ๊าาาา! อย่า... ฮึก...” ฮานะแอ่นสะโพกรับสัมผัสมือเล็กขยุ้มผมสีเข้มแน่น ขาอีกข้างที่ยืนอยู่สั่นระริกแทบรับน้ำหนักไม่ไหว เควินดูดเลียร่องสวาทอย่างมูมมาม เสียงลิ้นกระทบเนื้อดัง จ๊วบ จ๊าบ น่าอายก้องเขาใช้ปลายลิ้นแยงเข้าไปในรูเล็กๆ แล้วตวัดรัวเร็วราวกับจะสูบวิญญาณเธอออกมา “อื้อ... พอแล้ว... จะเสร็จ... อ๊าาาา!” หญิงสาวกระตุกเกร็งร่างกายบิดเร่าความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสมองจนขาวโพลน น้ำรักสีใสทะลักออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าหล่อเหลา เควินเงยหน้าขึ้นมาปาดน้ำหวานที่มุมปากแล้วเลียกินอย่างไม่นึกรังเกียจ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ดุจสัตว์ร้าย “หวาน... แต่แค่นี้ยังไม่อิ่ม” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงลงอย่างรวดเร็ว งัดเอาความเป็นชายที่แข็งขึงจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาดีดผึงตรงหน้าเธอ “หันหลังไป... จับพนักโซฟาไว้แน่นๆ” ออกคำสั่งเสียงพร่า ฮานะไม่มีทางเลือกเดินขาสั่นๆ ไปเกาะพนักโซฟาหรู โก้งโค้งบั้นท้ายงอนงามให้เขาตามคำบัญชา กระโปรงนักศึกษาเลิกขึ้นสูงเผยให้เห็นบั้นท้ายขาวเนียนที่ลอยเด่น เพียะ! ฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มก้นนุ่มเต็มแรงจนเนื้อสั่นกระเพื่อม! “อ๊ะ! เจ็บ!” “... จะได้จำว่าใครเป็นผัวเธอ!” เควินไม่รอช้าจ่อส่วนหัวหยักบานเข้าที่ปากทางรักชุ่มฉ่ำ แล้วกระแทกสะโพกสอบเข้าไปรวดเดียวจนมิดด้าม! สวบ! ปึก! “กรี๊ดดดด! จุก! อื้อ!” ฮานะหวีดร้องเสียงหลงหน้าท้องเกร็งกระตุก ความใหญ่โตที่สอดแทรกเข้ามามันคับแน่นจนจุกเสียดไปถึงลิ้นปี่ ท่านี้มันทำให้เขาเข้ามาได้ลึก... ลึกจนชนผนังมดลูก “ซี้ดดดด... แน่นฉิบหาย... ตอดดีเหมือนเดิมวะ” เควินครางกระหึ่มจับเอวคอดไว้มั่นแล้วเริ่มซอยสะโพกยิก ตับ! ตับ! ตับ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นลั่น เควินโหมกระหน่ำแรงกระแทกใส่ไม่ยั้งราวกับเครื่องจักร เขาก้มลงแนบชิดแผ่นหลังบางดูดเม้มซอกคอและลาดไหล่จนขึ้นรอยแดงเถือกไปทั่ว “อ๊ะ... อ๊า... เควิน... เบาๆ มันลึก... อื้อ!” ศีรษะเล็กสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก หน้าอกอวบอิ่มที่ไร้พันธนาการเสียดสีกับพนักโซฟาจนยอดอกแข็งชัน เธอเกลียดที่ร่างกายตัวเองตอบสนองเขาทุกครั้ง “เบาไม่ได้!! ใครบอกให้เธอน่ากระแทก” คำพูดหยาบโลนพ่นออกมาไม่หยุดปาก ปึก! ปึก! ปึก! เควินเร่งจังหวะถี่กระชั้นจับขาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดบนโซฟาเพื่อให้สอดใส่ได้ถนัดขึ้น แล้วตะบี้ตะบันสะโพกเข้าใส่จนสุดแรงเกิด “อึก... จะแตก... ซี้ดดดด!” ทายาทมาเฟียหนุ่มเกร็งสะโพกกระแทกเน้นๆ ย้ำๆ ที่จุดกระสัน “ฮานะ... อาส์!!” เขาฉีดพ่นธารลาวาร้อนระอุเข้าไปในกายเธอจนล้นทะลัก (โดยไม่ป้องกัน เพราะความหื่นกระหายมันบังตา) “อ๊าาาาา!” ฮานะกรีดร้องร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงก่อนจะฟุบหน้าลงกับพนักโซฟาอย่างหมดแรง ทว่า... ความต้องการของซาตานร้ายไม่ได้จบลงแค่รอบเดียว เควินถอนแก่นกายออกเพียงครู่เดียว เขาก็จับพลิกตัวเธอให้นอนหงายบนโซฟาตัวยาว “อีกรอบ... ฉันยังไม่อิ่ม” และบทรักบทใหม่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง... ต่อเนื่อง ยาวนาน จนกระทั่งท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นมืดสนิท… ภายในห้องที่เปิดไฟสลัว... เควินในชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมเงินในมือ เขามองร่างบางที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาด้วยสภาพยับเยิน เสื้อนักศึกษากระดุมหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยรักที่เขาฝากไว้ “นี่...” โยนเงินลงบนตักเธอ “ค่าเหนื่อย... แล้วก็ค่าเสื้อที่ขาด” ฮานะค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บร้าวระบมเล่นงานจนน้ำตาซึม มองเงินนั้นด้วยความว่างเปล่า “ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ... แล้วก็กลับไปได้แล้ว” เควินพูดเสียงเรียบ หันไปจุดบุหรี่สูบหน้าตาเฉย “ฉันมีนัด... คงไปส่งไม่ได้” คำว่า ‘มีนัด’ และท่าทีไล่ส่งเหมือนหมูเหมือนหมา เป็นการตบหน้าซ้ำสอง เขาเพิ่งมีความสุขกับร่างกายเธอจนหนำใจ... แต่พอเสร็จกิจ ก็ให้เธอหอบสังขารที่บอบช้ำกลับบ้านเองในเวลาค่ำมืด “ค่ะ...” หญิงสาวรับคำเสียงสั่น เก็บเงินใส่กระเป๋าแล้วเดินกะเผลกไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ป้ายรถเมล์แถวคอนโด... หญิงสาวนั่งรอรถเมล์เพียงลำพังท่ามกลางความมืด เคราะห์ซ้ำกรรมซัด... จู่ๆ สายฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ละอองฝนเย็นเฉียบสาดซัดเข้ามาปะทะร่างบางที่สั่นเทาจนเปียกปอนไปทั้งตัว เสื้อนักศึกษาแนบชิดไปกับผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบ ความหนาวเหน็บกัดกินผิวกายจนปากสั่นฟันกระทบกัน แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่ได้รับ... ร่างกายปวดร้าวไปทุกส่วน โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาอาบแก้มปะปนไปกับสายฝน ความรู้สึกสกปรก... ไร้ค่าถาโถมเข้าใส่ ผู้ชายคนนั้นเห็นเธอเป็นแค่ที่ระบายความใคร่ พออยากก็มาลากมา พอเสร็จก็เขี่ยทิ้งพร้อมเงินฟาดหัว “ฮึก... ทำไมต้องเจอคนใจร้ายแบบนี้ด้วย...” หญิงสาวกอดกระเป๋าหนังสือแน่น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครแข่งกับเสียงฟ้าฝนที่โหมกระหน่ำ...