" ม๊าขอโทษ " ม๊าเปิดฉากด้วยการขอโทษฉันเลยโต้งๆ
" เรื่องอะไรคะ " ถึงในใจจะรู้ว่ามันคงเป็นเรื่องวันนั้นแต่ฉันก็ยังทำเป็นลืมมัน
" น้อยหน่า ม๊าขอโทษจริงๆม๊าโมโหที่หนูว่าพี่เขา " พี่งั้นเหรอ? เด็กผู้ชายที่ม๊ากับป๊ารับมาเลี้ยงเพราะว่าฉันเป็นลูกผู้หญิงอะเหรอพี่ของฉัน
" หน่าต้องขอโทษมากกว่าที่หน่าไปว่าลูกชายคนโปรดของม๊ากับป๊า " ฉันยกยิ้มให้ม๊า
" น้อยหน่าหนูก็ลูกของม๊ากับป๊านะลูก " ม๊าพยายามพูดให้ฉันเย็นลงสินะ กี่ปีๆเขาก็ยังคงเป็นคนเดิมกัน
" แล้วให้มามีอะไรคะ " ฉันถามม๊าแบบตัดบท ฉันไม่อยากยืดเยื้อ
" ม๊าอยากให้หนูมาช่วยพี่เขาคุมงาน "
" …. " เห็นมั้ย พวกเขามันเห็นแก่ตัวสิ้นดีหวังผลประโยชน์จากฉันตั้งแต่เด็กยันโตไม่มีอะไรเปลี่ยน
" หน่ามีงานทำแล้ว คงมาช่วยไม่ได้ " ฉันพูดแล้วลุกขึ้นยืน
" งานเงินเดือนแค่นั้นมันจะไปพออะไรทำไมไม่เอาเวลาไปช่วยพี่เขา " ธาตุแท้เผยแล้วสินะ
" ถึงจะเงินน้อยแต่ก็ไม่ได้
