ตอนที่ 6: ขอโทษ

3 วันต่อมา ฉันนั่งเหม่อมองออกไปนอกระเบียงคอนโดพร้อมกับกระดกสปายขวดสีแดงกินเป็นขวดที่5แล้ว " เฮ้ออออออ " ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายสองสามวันมานี้ฉันหมกตัวอยู่แต่ในห้องเพราะไม่กล้าออกไปสู้หน้าใคร ก๊อกๆๆ เสียงประตูห้องที่ถูกกระทบโดยใครบางคนใครมันอยากมาหาตอนนี้วะ " แปปค๊าาาา " แกร๊ก! ฉันลุกขึ้นเดินนวยนาดไปเปิดประตูห้องก่อนจะโผลกอดคนตรงหน้า " ฮึกๆๆ อึก ฮืออออ อีมายยยย~ " จะเป็นใครไปซะได้นอกจากเพื่อนสาวคนเดียวของฉัน " อย่าร้องๆ อีห่ากูมากี่รอบๆก็ร้อง " ฉันรู้ว่ามายเองมันก็หมดหนทางที่จะปลอบระยะเวลาสามวันมานี้มันเทียวมาหาตลอดแต่ก็เหมือนจะช่วยได้แค่ปลอบอาการให้อาการของฉันดีขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น " ฮึกๆๆ อึก กะ..กูเสียใจอะ ฮือออออ " ฟูมฟายขั้นสุดแล้วในตอนนี้ ถึงจะเตรียมใจแล้วแต่มันก็ไม่ไหวอยู่ดี " เออๆๆอย่าร้องๆกูซื้อเบียร์มาเพียบเลยไปแดกดามใจมึงก่อนป่ะ " มายจูงแขนฉันไปนั่งที่โซฟา ห้องรกเหมือนรังหนูฉันไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยงานก็หยุดไปตั้งหลายวันก็คนมันเฮิร์ทอะ อึกๆๆ อักๆ เบียร์รสชาติขมถูกกระดกจนหายไปเกือบครึ่งขวด " เมื่อไหร่จะหายบ้า " มายมันตบหัวฉันหน้าแทบทิ่มกับแก้ม " … " ฉันก้มหน้างุด บอกไม่ได้เหมือนกันนิ่ก็คนมันเสียใจอะ " มึงสวยนะเว้ยเพื่อน.. " มายพูดขึ้นแล้วจับไหล่ฉัน " กูรู้ " ฉันสวนมันขึ้นมันใด ตุ๊บ! ตีนหนักๆของมันก็ยันฉันจบหงายข้าง " รู้แล้วเสือกร้องไห้ทำไมๆไม่หาผัวใหม่ " ไม่รู้ว่าเรียกปลอบมั้ยแต่มันโคตรปลุกใจฉันเลย " หาใหม่เหรอ " ฉันเงยหน้าไปถามมัน " เออ!แดกวันนี้พอแล้วพรุ่งนี้หาผัวใหม่เลย เดี๋ยวกูพาไป " มายมันลุกนั่งโซฟาแล้วหยิบเบียร์มากระดก เวลาผ่านไปนานพอสมควรอีมายอีเพื่อนตัวดีมันก็เมาจนฉันต้องโทรตามผัวมันมาเก็บ(อ่านได้ที่เรื่องมัดใจยัยคานทองนะฮะ) " ฟู่ววววว มูฟออนสินะ " ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะเก็บห้องเก็บขยะทั้งหมดมารวมไว้ที่เดียวบอกได้คำเดียวว่าเยอะชิบหาย… พอทำอะไรเสร็จก็อาบน้ำอาบท่าปาไปสองทุ่มกว่าแล้วหิวว่ะ พอคิดได้แบบนั้นก็คว้ากระเป๋าพร้อมหน้าสดที่ทาแค่ครีมบำรุงออกมาจากห้องมุ่งหน้าไปเซเว่น " ง๊าาาาาน้อนนนนน " ฉันนั่งยองๆเรียกแมวให้เข้ามาหาตัวมอมเเมมชะมัดเลยน่าจับอาบน้ำสุดๆ " เมี๊ยววว~ " แมวขนปุยยอมเดินมาคลอเคลียกับมือฉัน ไม่มีปลอกคอแต่ไม่ได้แสดงว่าไม่มีเจ้าของนี่หว่า " อยู่นี่นะเดี๋ยวซื้อไรมาให้กิน " ฉันรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กๆด้วยขาอันสั้นไปเซเว่น " รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มมั้ยครับ " พนักงานคนหล่อถามด้วยเสียงละมุนแต่ดูแล้วอายุ18-19เองแน่ๆ (ไม่ได้ยินเซเว่นถามแบบนี้นานมากแล้วนะ5555) " พี่อยากได้ขนมจีบอะ ขายป่ะ " เอาว่ะยิ้มอ่อยขนาดนี้ไม่คิดก็บ้าละ " เอาเท่าไหร่ดีครับ " พนักงานเซเว่นยิ้มหวานหยดย้อยให้ฉัน ฮั่นแน่!!!อย่านะน้องอย่ายิ้มพี่เอาจริงนะขอบอก " 10ลูกขอลูก ใหญ่ๆ นะ " แหมมมมอีนี่ก็ใช่ย่อยมีความเน้นใหญ่ๆด้วย " ครับผมจะ เอา อันที่มัน ใหญ่ๆ ให้พี่เลย " หืมมมมเคมีมันเข้ากันเว้ยยย เอาล่ะฉันต้องได้เขาาาา ผ่านไปสักพักน้องมันก็เอาขนมจีบมาให้พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ " โอกาสหน้ามาใหม่นะครับ " โน่ววววใครบอกฉันคิดไปเองน้องมันอ่อยฉันเว้ย " ได้ดิพี่จะมาบ่อยๆเลย " อย่าๆอย่าเล่นกับเจ๊ขอบอก ฉันหิ้วถุงขนมกับไส้กรอกขนมจีบมาเต็มไม้เต็มมือแต่ไม่ลืมที่จะแวะเอาอาหารแมวที่ซื้อมาให้แมวด้วย " ว้าววววอยู่ด้วย มานี่มา เมี๊ยวๆๆ " ฉันเรียกมันพร้อมกับเปิดกะป๋องอาหารให้มัน " เมี๊ยวววว~ " ง้าาาาเอ็นดูววน้องงง " มึงวางยาแมวอ่อ! " " ปะ..เปล่าๆนะคะ " เสียงปริศนาทำให้ฉันสะดุ้งก่อนจะลุกขึ้นมาโบกไม้โบกมือว่าไม่ได้ทำ " ผะ..ผัวขา เอ๊ย พี่ยักษ์! " ใช่ค่ะคนตรงหน้าที่เข้ามาทักคือพี่ยักษ์ " เออกูเอง " เขาพูดแล้วจ้องหน้าฉันเขม็ง อะไรเล่าต้องแบบนี้กดดันนะเว้ย " … " ฉันมองต่ำหลบตาเขา หัวใจมันเต้นรัวเลยไม่ได้เจอตั้งหลายวัน ไม่ดิเราจะตัดใจแล้วนี่หว่า " เป็นเxี้ยไรหลบหน้ากู " หยาบบบบ หยาบสุดๆเขานี่มันเหลือเกินจริงๆ " ปะ..เปล่าค่ะ " ฉันก้มไปหยิบถุงขนมก่อนจะเดินหนีเขามา " จะไปไหน " แขนฉันถูกคว้าไว้ก่อนจะจับไว้แน่น " ...ปล่อย! หน่าจะขึ้นห้อง " ถึงจะชอบที่เขาแตะเนื้อต้องตัวแต่ก็ต้องตัดใจป่ะ " แต่ก่อนยังอยากให้กูแตะเลย ทีนี้มาทำท่ารังเกียจ " เขาไม่ได้ปล่อยแขนฉันออกแต่ดึงฉันไปใกล้ๆแทนจนหน้าฉันชนกับแผงอกเขาเต็มๆ จมูกแทบหักทำมาแพงนะเว้ยย " ….โอ๊ยยย อะไรของพี่เนี่ย ปล่อย " ถึงจะฟินที่กลิ่นตัวเขาหอมแต่เราจะเคลิ้มไม่ได้เว้ยยย " แอบดมกลิ่นกูซะแรง ไม่เนียนเลยนะมึง " อุ๊ย! รู้เหรอเนี่ย นึกว่าไม่รู้ซะอีก " คะ..ใครดม เหม็นจะตาย ปล่อยได้แล้ว " ฉันผลักเขาออกแล้วยืนกอดอกมองเขา เอาวะสู้หน้าแค่นี้จิ๊บๆ " กู…*฿;-฿+ " พี่ยักษ์พูดอะไรสักอย่างไม่รู้มันเบาและเร็วมากสาบานไม่ได้แกล้งหูหนวก " ห๊ะอะไรนะ " ฉันเดินไปใกล้เขาก่อนจะถามอีกที " … " เขาเงียบแล้วหันไปทางอื่นก่อนจะหันกลับมา " พี่พูดว่าอะไรขออีกที " ฉันมองหน้าเขาตรงๆนี่ถ้าไม่พูดค้างคาใจนะเว้ย " กูขอโทษ! " เขาพูดเสียงดังขึ้นแล้วทำหน้าเฉยๆนิ่งๆเดาอารมณ์ไม่ออกเลย " … " พอได้ยินเเล้วว่าเขาพูดว่าอะไรฉันก็เงียบไป รู้แหละว่าเขาหมายถึงเรื่องคืนนั้น " มึงอาจจะเจอคนที่ดีกว่ากูก็ได้ " เขาหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่พื้นข้างทาง " ก็..ฮึก อึก นะ..หน่า ชอบพี่นี่ ฮึกๆ " ในที่สุดบ่อน้ำตาฉันมันก็ปริ่มออกมาทำให้เวลาพูดถึงกับสะอึกสะอื้นเลยว่าจะไม่ร้องแล้วแท้ๆ " อย่าร้อง...กูมันไม่มีค่าพอที่มึงต้องเสียน้ำตาให้ " เขาลุกขึ้นมาปาดน้ำตาให้ฉัน " พี่..พี่มีค่า อึก..พี่มีค่าสำหรับหน่า ฮึกๆ " ฉันปาดน้ำตาลวกๆแล้วเงยหน้าไปมองเขา " … " เขาไม่พูดอะไรแต่หันไปอีกทางแล้วสูบบุหรี่แทน " หน่าชอบ...ที่พี่เป็นพี่ " ฉันพูดจบก็วิ่งหนีเขาออกมาเลย อยู่ต่อเขาก็ต้องพูดอะไรให้ฉันร้องไห้อีกแน่ๆ