แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องเพนต์เฮาส์หรูผ่านม่านที่เปิดเพียงเล็กน้อย ปลายฟ้า ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง แต่ที่ยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกายคือความสับสนใน ความทรงจำ เธอนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ของ คราม ในสภาพที่ถูกห่มด้วยผ้าห่มหนานุ่ม เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตของครามที่เปียกและเหม็นกลิ่นเหล้าเมื่อคืน ส่วนชุดเดรสสีดำของเธอนั้นกองอยู่บนพื้น
ข้างกายเธอ คราม นอนหลับอย่างอ่อนเพลีย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า เสื้อเชิ้ตของเขาเปียกชื้นและมีคราบน้ำตาจาง ๆ ติดอยู่ ปลายฟ้า จำได้ ถึงความร้อนรุ่มที่แสนทรมานเมื่อคืน จำได้ ถึงเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความต้องการ และ จำได้ ถึงอ้อมกอดที่ หนักแน่น และ เย็นจัด ของ คราม
ปลายฟ้า: ( เธอลุกขึ้นนั่ง แล้วใช้มือ กุมศีรษะ ของตัวเอง อย่างสับสน เธอมอง ไปที่ คราม ด้วย สายตา ที่ เต็มไปด้วย ความละอาย และ ตื้นตัน ก่อนจะ กระซิบ ออกมา เบาๆ )
