แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านที่หนาหนักของเพนต์เฮาส์ ปลายฟ้า ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึก เต็มอิ่ม และ อบอุ่น อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธออยู่ในอ้อมกอดของ คราม ซึ่งบัดนี้คือ คนรัก ของเธออย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกเจ็บปวดจากฤทธิ์ยาเมื่อคืนได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความทรงจำอันล้ำค่าของการถูก ปกป้อง และความเร่าร้อนของการ แสดงความรัก ที่ทั้งสองได้มอบให้แก่กันเมื่อรุ่งสาง
ปลายฟ้า ค่อย ๆ ขยับตัวแล้วซบใบหน้าเข้ากับแผ่นอกของคราม กลิ่นหอมสะอาดของเขาผสมกับกลิ่นกายยามตื่นนอนอย่างเย้ายวน เธอเงยหน้า ขึ้นไปมองใบหน้าของเขา ซึ่งยังคงหลับตาอยู่ แต่ริมฝีปากของเขากลับมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่ตลอดเวลา
ปลายฟ้า: ( เสียงของเธอ กระซิบ แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วย ความหมาย มือของเธอ ลูบไล้ ไปตาม กรอบหน้า ของเขา ) "พี่คราม... ฉัน... ไม่รู้จะพูดคำว่า ขอบคุณ ยังไงให้พอดี... พี่ทำให้ฉันรู้สึกว่า... การรัก พี่ ... คือสิ่งท
