เช้าวันแรกอย่างเป็นทางการของการใช้ชีวิตที่คอนโดมิเนียมของ ปลายฟ้า หลังจากที่ คราม เดินจากไป แสงแดด อ่อนๆ ลอดม่านเข้ามาในห้องนอนที่เธอไม่ได้ใช้งานมานาน ปลายฟ้า ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึก หนักอึ้ง ที่กลางอก ความเคยชิน สั่งให้เธอเอื้อมมือไปด้านข้าง หวัง จะสัมผัสผิวอุ่นๆ ของ คราม ที่มักจะตื่นก่อนเธอเสมอ หวัง จะได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ตอบรับเธอทันทีที่เธอขยับตัว
ปลายฟ้า: (ในความคิด: พี่คราม! ลุกขึ้น ค่ะ! ฉัน สั่งให้ พี่ ไป เตรียม กาแฟ ให้ ฉัน เดี๋ยวนี้! ฉัน สั่งให้ พี่ มา กอด ฉัน ! ) (แต่ มือ ของเธอสัมผัสได้เพียง ผ้าปูที่นอน ที่เย็นชืดและเรียบตึง ความเงียบ ที่น่ากลัวเข้าแทนที่เสียงหายใจสม่ำเสมอของ คราม )
ปลายฟ้า ลืมตาขึ้นช้าๆ เธอ มองเพดานสีขาวที่คุ้นเคย ความว่างเปล่า รอบตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น นีน่า และ ปาล์ม กำลังหลับอยู่บนโซฟาเบดที่มุมห้อง ส่วน พี่ข้าว นอนอยู่บนโซ
